Andalusië per fiets 2005

Brief aan Raúl González

Voor het laatst bijgewerkt op 7-08-2005

Home
Inleiding
Trajectgegevens

 

20/5 Vertrek Beekbergen
21/5 Sevilla
22/5 Naar Cazalla
23/5 Naar Hornachuelos
24/5 Naar Córdoba
25/5 Córdoba
26/5 Naar Zuheros
27/5 Naar Montefrio
28 /5 Naar Granada
29/5 Granada
30/5 Naar Guadix
31/5 Naar Laroles
1/6 Naar Trevelez
2/6 Trevélez
3/6 Naar Orgiva
4/6 Naar Alhama
5/6 Naar Colmenar
6/6 Naar Alhaurín
7/6 Naar El Burgo
8/6 Naar Grazalema
9/6 Grazalema
10/6 Rondrit Grazalema
11/6 NaarJimera
12/6 Naar Ronda
13/6 Ronda
14/6 Naar El Chorro
15/6 Naar Antequera
16/6 Naar Torremolinos
17/6 Bezoek El Torcal
  Torremolinos
21/6 Naar Beekbergen
   
 

Terugblik

 

 

Zaterdag 11 juni 2005 Grazalema - Jimera de Líbar

In de greep van de macht, kracht en pracht van de natuur
(
de beelden staan gegrift op mijn netvlies, helaas te weinig fotografisch vastgelegd)

Ons afscheid van Grazalema is een ontbijt op het plein voor de kerk aan een tafel en twee stoelen die we lenen van een bar. Heerlijk vers brood van de bakker, een sapje erbij; wat wens je je dan nog meer. De Engelse jongelui, die we ontmoet hebben op de camping komen aanlopen met grote rugzakken op hun rug. Ze gaan verder met de bus. Er volgt een hartelijk afscheid; zij wil beslist een foto van ons, daarna nog eens heftig zwaaien vanuit de bus naar ons, als die ons later passeert. Zo verdwijnen ze weer uit ons leven, maar niet uit onze gedachten; vergeten zullen we ze niet. (We weten niet eens hun naam).

Terug naar de orde van de dag.
Mijn lichaam is nog moe, de benen stijf. Dat is mijn tol voor het vooruit fietsen van gisteren denk ik. Bij Henk gaat het wat beter. Gelukkig, het werken zal later op de dag op hem aankomen. Het eerste gedeelte van de tocht, iets dalend en stijgend, voelt een beetje vermoeiend, maar er is genoeg afleiding door de mooie omgeving. Voor Ubrique daalt het sterk langs een rotswand aan de rechterkant, waarop we grote roofvogels, waarschijnlijk gieren zien zitten. Te onzer vermaak maakt er eentje een zweefvlucht.
In Ubrique doen we samen met de Ubriquezen de zaterdagse boodschappen in een grote supermarkt aan het begin van het stadje; zaterdagmiddag zijn de winkels in Spanje gesloten, dus kopen we proviand in voor de hele dag.
Na Ubrique is het klimmen door een wat kale omgeving. Aan klimmen zijn we wel gewend, maar de erg harde tegenwind zet mijn gezicht op storm. Als er iets is waar ik niet tegenop kan is het de harde wind in Spanje. En het gekke is, dat ik een briesje in Nederland nooit zo heel erg vind.
Henk maakt zich extra breed en rijdt voorop. Ik zwoeg er verbeten achteraan; rukkend aan de bar-ends, stampend op de pedalen, het voelt of ik mijn lichaam uit het verband trek. We stoppen regelmatig even. Tijdens de lunch moeten Vier Spaanse jongens met bepakte fietsen rijden ons lachend voorbij als ze ons lunchend op een grote steen gewaar worden, de regenjassen er bij aan om ons bezwete lichaam niet te veel te laten afkoelen door de wind.
Gelukkig duurt het daarna niet lang meer, dat we in een bosgebied komen en we gaan dalen. Wat een schitterend gebied; links nog steeds Parque Natural Sierra de Grazalema, rechts reserva nacional de Cortes de la Frontera. In Cortes de la Frontera moet een camping zijn en bij binnenkomst zien we de verwijzing op een muur staan. We komen even later terecht, na een erg steile klim, bij een vier sterren hotel, waar geen camping bij is. Ook weet men daar ons niet verder te helpen.
We keren terug naar het dorp, bellen aan bij een pension, maar daar wordt niet open gedaan. "Maar hier moet toch een camping zijn", houd ik vol als we op een kruispunt staan te beraadslagen wat we moeten. Ah een jeep van het Parque Natural. De vriendelijke parque-wachter wijst ons eerst 3 kilometer terug, maar doet er wat weifelend over. Wij ook, want dat gaat weer bergopwaarts. We hebben daar wel iets gezien voor een overnachting voor ruiters en hun viervoeters. Hij weet ook te vertellen, dat de camping in het stadje is opgeheven; teveel zon, geen schaduw was de reden.
Dan ineens klaart zijn gezicht op; de camping in Jimera schiet hem te binnen, 4 km verderop. "Richting Ronda" vraag ik voor alle zekerheid? "Si, si". Even voorbij de bebouwde kom is een Y splitsing en voor alle zekerheid vragen we nog eens. Overtuigend wordt ons richting Ronda gewezen en vol vertrouwen leggen we de laatste - het blijken er 6 - km's af.
(Achteraf vinden we de beschrijving in jouw boek. We nemen nooit het hele boek mee, maar fotokopieën va de bladzijden die we denken nodig te hebben. Als we een bladzijde gehad hebben, gooien we deze weg. Scheelt gewicht. Deze bladzijde ontbrak. Leer voor een volgende keer)
De camping ligt naast de weg in de bedding van de rivier Rio Guadiaro met aan de overkant van de rivier een spoorlijn, waar zo af en toe een trein langskomt. Niet echt hinderlijk. Er is bijna niks te koop, alleen chips, bier en ijs. In het hoogseizoen zal misschien het restaurant open zijn, maar nu nog niet. De campingbaas verwijst ons naar het station 1 km verderop, waar een bar moet zijn, waar ook boodschappen gehaald kunnen worden en een restaurant. We wandelen er naar toe en komen bij een nostalgisch stationnetje, geverfd in de kleuren wit en blauw en opgefleurd met veel bloemen. Naast het station staan grote met de hand te bedienen wissels. We gluren naar binnen bij de aparte ruimte voor de stationschef en daar zit hij, el jefe, te wachten. Te wachten op de trein die misschien pas over uren komt? Misschien op een zware goederentrein die vannacht voorbij de camping raast? De chef is gekleed in grijs Renfe-uniform. Hij wijst ons de bar, waar wij naar op zoek zijn. Deze blijkt pas om 20.00 uur open te gaan; het is nu 19.00 uur. We wandelen terug, want ik heb nog wel het nodige bij me waar ik een lekker maal van kan bereiden. Macaroni, een grote paprika, knoflook en sardinas in doperwtensaus + nog wat chorizo voor de pittige smaak. Nou, klinkt goed toch en zo smaakte het ook.
Tegelijk met mij begint ook de Spaanse familie naast ons te koken. Als wij klaar zijn, het is dan 22.00 uur, moeten zijn nog beginnen. We genieten van hun gezellig gebeuren en alles gaat zo relaxed. Om 11.00 uur gaan we al plat, we horen hen nog wel op de achtergrond, maar ze proberen zachtjes te doen. We vallen eigenlijk direct in slaap.
Wel worden we wakker van een andere Spaanse grote familie die daar met 4 grote tenten staan. De campingbaas had ons al gewaarschuwd, dat zij wel eens lawaai maakten. Ach wat deert het.