Andalusië per fiets 2005

Brief aan Raúl González

Voor het laatst bijgewerkt op 7-08-2005

Home
Inleiding
Trajectgegevens

 

20/5 Vertrek Beekbergen
21/5 Sevilla
22/5 Naar Cazalla
23/5 Naar Hornachuelos
24/5 Naar Córdoba
25/5 Córdoba
26/5 Naar Zuheros
27/5 Naar Montefrio
28 /5 Naar Granada
29/5 Granada
30/5 Naar Guadix
31/5 Naar Laroles
1/6 Naar Trevelez
2/6 Trevélez
3/6 Naar Orgiva
4/6 Naar Alhama
5/6 Naar Colmenar
6/6 Naar Alhaurín
7/6 Naar El Burgo
8/6 Naar Grazalema
9/6 Grazalema
10/6 Rondrit Grazalema
11/6 NaarJimera
12/6 Naar Ronda
13/6 Ronda
14/6 Naar El Chorro
15/6 Naar Antequera
16/6 Naar Torremolinos
17/6 Bezoek El Torcal
  Torremolinos
21/6 Naar Beekbergen
   
 

Terugblik

 

 

21 juni 2005 Torremolinos - Beekbergen

Gelukkig hebben we de pedalen nog

Zo zit je in Malaga op het vliegveld en zo zit je in Apeldoorn bij het station op een muurtje met een stel fietstassen om je heen. Je ziet de mensen denken: "Wat doet dat mens daar met wel acht tassen en een paar grote zakken, die nooit door haar alleen gedragen kunnen worden". Er is er zelfs een jongen die er naar vraagt.

Laat me maar weer even in Torremolinos beginnen. We verlaten op tijd de camping, kopen nog wat ontbijtspullen bij mijn favoriete supermarkt en fietsen naar het vliegveld. Daar hebben we alle tijd om de fietsen zoveel mogelijk te ontmantelen en goed in de plastic pyama's te pakken. We plakken het plastic strak af, schroeven de derailleur los en hangen hem daarna met een touwtje aan de achtervork, zo heb je minder kans op beschadiging. Ook deze keer moet de fiets perse over de transportband en door een sluis naar een andere ruimte. Vorige keer zat Henk z'n fiets daar klem, maar er was geen praten tegen, hij moest er door. De douaniere bij de band ziet het eigenlijk ook niet zitten, maar een stoere vrouwelijke collega geeft een sjor aan de fiets en daar ging hij. "Ik hoef net zoals op de heenreis op Schiphol niet weer te zien hoe hij het vliegtuig in gaat" zeg ik. Dit bedoelde ik niet letterlijk, maar lees verder.

Over de reis zelf valt verder niks bijzonders te melden.
Op Schiphol kun je in de wachtruimte met de bagagetransportbanden kaartjes kopen voor de trein. Dat doe ik gelijk, misschien scheelt dat net een trein eerder. Terwijl Henk de bagage van de band vangt, wordt zijn fiets al door een Schipholmedewerker bij mij afgeleverd. "Mooi", zeg ik "en nu de volgende nog". "Kom ik ook zo brengen", knipoogt de man. Ik heb inmiddels de fietstassen uit de turketassen gehaald en Henk heeft zijn fiets al weer van pedalen voorzien, het stuur recht gezet en is ook alvast begonnen met het achterlicht er aan te zetten en de derailleur vast te schroeven. Vreemd, nog steeds niet mijn fiets. De man, die Henk z'n fiets heeft aangeleverd, komt naar ons toe lopen. "Ik heb de fiets nog niet gezien, maar ik ga even verder kijken. Misschien hebben ze hem ergens anders neer gezet". Even later komt hij terug met de mededeling: "Het spijt me, hij is er niet. U kunt het beter even bij de troublebalie gaan melden". Ook daar doet men nog de nodige moeite door naar diverse terminals te bellen, maar de fiets blijft zoek. Ik krijg een formulier, waar ik de gegevens over mijn fiets kan invullen. Zodra er meer bekend is krijg ik bericht, maar ik kan nu beter eerst naar huis gaan.
We maken ons er niet zo druk. Ik haal weer een paar turketassen te voorschijn om de fietstassen in de vervoeren. Het is wel een gesleep naar de trein en daar worden we even niet vrolijk van een spoorwegagente, die heel vervelend doet en ons niet in de lift wil laten. Ik snap best dat ze haar werk staat te doen, maar dit slaat werkelijk nergens op. Gewoon intimidatie omdat ik tegen haar zeg dat wij graag de trein willen halen. Bij het uit de lift stappen, staan we recht tegenover de openstaande deur van de trein naar Enschede, onze trein en we kunnen de fiets + tassen zo naar binnen schuiven.
We leggen even later de conducteur uit dat we een fietskaart voor niks hebben gekocht, omdat we toen nog niet wisten, dat er geen fiets te vervoeren viel. Hij wil al een tegoedbon of iets dergelijks voor ons schrijven, als blijkt dat het meisje met fiets, waar wij zo gezellig mee kletsen, geen fietskaartje heeft. Wij verkopen haar ons kaartje (zonder opslag), zij blij, de conducteur blij, want zo heeft hij geen administratieve rompslomp.

In Apeldoorn fietst Henk zonder bagage naar huis, haalt de auto en komt mij even later halen.

Een dag later wordt ik gebeld door Schiphol. Mijn fiets is terecht, ze komen hem de volgende dag afleveren. Op mijn vraag of hij er nog goed uit ziet, gaat de beller even kijken. "Volgens mij ziet hij er onbeschadigd uit", meldt hij even later. "Waarschijnlijk paste hij in Malaga niet meer in het vliegtuig en hebben ze, om hem niet te beschadigen, laten staan en meegegeven met een volgende vlucht".
Het is het eerste cadeautje op mijn verjaardag, want om tien voor acht wordt er al aangebeld. Aan de fiets mankeert niets. Later blijkt, dat er toch een kleine slag in het wiel zit, maar die kan er net zo goed de heenreis al in gekomen zijn en heb ik er zo de hele vakantie mee gefietst. Zoiets merk je toch niet met zo'n inspannende tocht denk ik.