Een jaar lang struinen over De Enk

Voor het laatst bijgewerkt op 19-Jul-2005

Home

Inleiding

Het pad naar De Enk

Anekdotes
* Lange niet dom
* En dan ...?
* POEMA


* ... en waar gaat de mais-het hooi naar toe
* ... en wie gaat er mee 'aan de haal'?


* Wat vliegt daar
* Dieren
* Bloemen
* Oude bomen

GESCHIEDENIS
*Geschiedenis en ontstaan
*Paden krijgen namen
* Veluwsche Stoomtrein Maatschappij
* Bos 'Munsterman'

Januari
Februari
Maart
April
Mei
Juni
Juli
Augustus
September
Oktober
November
December


 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Maart 2005

Donderdag 3 maart 2005

Vannacht onrustig geslapen; in mijn onderbewustzijn zullen ongetwijfeld de vertwijfelde kreten van ganzen tot mij doorgedrongen zijn. Op de rand van de slaap viel het mij al op, vanmorgen is dit weer het eerste wat ik hoor.

Heel Nederland is gisteren verpakt onder een dikke laag sneeuw, soms wel vijftig centimeter dik. Bij ons is het denk ik zo'n twintig centimeter. Het heeft tot gisteravond laat doorgesnipperd, voor mij reden om vanmorgen al vroeg naar De Enk te gaan.
Al is het droog, het is grauw in de lucht. De Enk ligt er verstild bij, maar iets klopt niet, ik proef onrust. En daar hoor ik ze weer, de ganzen. Uit hun manier van vliegen spreekt vertwijfeling, het lijkt of een mooie strakke V niet wil lukken. Hun gakken lijkt op angstige kreten. Steeds komen ze weer overvliegen, alsof ze niet weten welke kant ze op moeten. En waar moeten ze landen, waar is voedsel. Ze zijn totaal de kluts kwijt. Ik vind het zielig.
Een haas rent hoog op de poten over het witte land. Doelgericht lijkt hij met blije sprongen af te huppelen op de huizen aan de rand van De Enk. Verwacht hij daar eten te vinden, zich te kunnen warmen bij de kachel? Als dat maar niet verwarmen wordt óp de kachel en gegeten te worden.
Ik maak me zorgen.
Kijk kieviten. Zwijgzaam laten ze mij hun mooie zilveren onderkanten zien als ze overvliegen. Veertien dagen geleden hadden ze nog zo'n kabaal, toen het land leek te ontwaken. Of zou er misschien al een z'n eerste ei gelegd hebben?
Kraaien hebben zich verzameld op de hoopjes compost, die op het land klaar liggen om bij beter weer verspreid te worden. Waar wachten ze op; op een wormpje dat ongetwijfeld onder deze bult zit? Ze krassen nog altijd brutalig, maar het klinkt niet zelfverzekerd. Ook hier hoor ik een zorgelijke ondertoon. En al zijn het grote rovers, pikken ze lammetjes de ogen uit, plukken ze eendekuikentjes uit de rij wanneer ze achter hun moeder aan zwemmen en heb ik geen goed woord voor ze over, nu vind ik het zielig.
Ik heb medelijden.
Ja, zo is de natuur; maar ja, zo is ook mijn natuur.

Vrijdag 4 maart 2005

Eigenlijk wil ik niet vertellen. Alleen een indruk geven van de sfeer van vanmorgen vroeg op De Enk.

 

 

 

 

 

Woensdag 30 maart 2005

Veel is er niet gebeurd de rest van de maand. Hier en daar heeft een boer zijn landbouwwerktuig getest en is de grond alvast wat omgedold. Maar de aarde ruikt nog niet naar voorjaar; het is nog geen tijd. De stoomtrein met daarachter rommelig een aantal wagons, staat even buiten het stationnetje Beekbergen te luchten. Het zal niet lang meer duren, dan kun je hem weer zien rijden over het spoorlijntje dat de Enk doorsnijdt. Met Pasen vermoed ik. Ik ga nog een apart hoofdstuk wijden aan de geschiedenis van het spoor tussen Apeldoorn en Dieren.