Een jaar lang struinen over De Enk

Voor het laatst bijgewerkt: 21-09-2005

Home

Inleiding

>

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

September 2005

5 september 2005

Is de herfst nu al begonnen, vraag ik me af als ik door een bleke zon al om half acht 's morgens naar de Enk wordt gelokt? Het schouwspel van de opkomende zon en de opkomende mist, en de strijd die daartussen lijkt te ontstaan, wie is de sterkste, mag ik helemaal meemaken.

De zon is nog maar net boven de horizon als de mist zich ineens heftiger aan dient. Ik slenter langzaam over de weg en verwacht dat het niet lang zal duren, dat het volledig mistig om mij heen zal zijn.
Maar nee hoor, de zon stijgt en komt weer boven de lage mistflarden uit. Hoe kan ik jullie vertellen, hoe ik loop te genieten. De kleuren, de stilte - want wie gaat er nu op pad - de kleine wereld, die steeds verandert, naarmate de zon het gaat winnen.
Laat mij het maar met beelden vertellen.

O ja, het is zondag, de kerkklokken luiden. Zouden de mensen in de gaten hebben, als ze zich naar de kerk begeven, door welk 'geschenk' ze fietsen?

Het kan maar niet op. Nog een keer stuiptrekt de mist, misschien wel voor dit plaatje, voordat het zich laat oplossen.

Maar ik ben nog niet klaar. Ik hoor de vogels; buizerds miauwen, kraaien krassen en ik hoor nog meer voor mij niet te plaatsen vogelgeluiden. En weer heb ik geluk. Kijk eens naar het plaatje? Een buizerd midden tussen de kraaien. Een geweldig begin van de dag toch?

Dinsdag 13 september: een middag vol ontmoetingen.

Ik moest me wat oppeppen om op stap te gaan, maar als ik met een vriendelijke blijk van herkenning begroet wordt als ik nog maar amper 100 mtr. heb gelopen, is de opgewekte stemming snel aanwezig.Ik richt me op de bloemetjes; wat bloeit er nog? Best nog veel eigenlijk is mijn conclusie, al zijn sommige plantjes al ver heen. Ik zal een aparte pagina wijden aan de bloemen en planten die ik het hele jaar door gefotografeerd heb. Even later laat ik me afleiden door roofvogels. De buizerd z'n geluid kan ik herkennen, maar wat staat daar nog meer aan de lucht? Ik loop over de spoorbielzen en probeer de vogel te fotograferen, maar het blijft een vaag beeld.
Als ik het zandpad bereik, dat het spoor wordt gekruist, zie ik dat het grasland naast het spoor pas gemaaid is. Wat een mooie tint heeft dat gras eigenlijk. Ik maak een foto. En nu maar hopen dat het eindelijk eens lukt erbij te zijn als er gehooid wordt.
Er komen twee wandelaars over het pad aangelopen, duidelijk bezig het met volgen van de lange afstandswandelroute (LAW) Het Marskramerpad, dat hier langs loopt. Aan hun houding en energieke lopen straalt af dat ze genieten. "Mag ik een foto van jullie maken?" totaal geen probleem. Op hun verzoek geef ik mijn internetadres en noem dat er ook fietsverhalen over Spanje op staan. Het zal niemand verbazen dat we wel een half uur hebben staan kletsen, wanneer blijkt, dat zij ook diverse routes gefietst hebben, die wij ook gedaan hebben.
Een traktor met landbouwmachine passeert ons en ik zie dat hij even later het land op rijdt met het gemaaide gras. Snel neem ik afscheid en haast mij naar het weiland. De jonge boer is al begonnen de machine het gras in lange banen bij elkaar te laten graaien. Ik ben langs het spoorwegtaluud naar beneden geklommen en sta inmiddels midden in het land hem op te wachten en hij stopt; wil wel eens weten wat 'dat mens' aan het doen is. Er volgt een aangename kennismaking, natuurlijk mag ik foto's maken van zijn glanzende tractor met in mijn ogen 'slim' grasbijeenharkapparaat. "Nieuw", deelt hij mij mee, en ik beloof hem een paar foto's. "Als je wilt kun je vanavond om half zeven ook foto's komen maken, want dan gaan ze het gras in balen pakken en afvoeren". Waauw, tref ik dat even? Ik zal er zeker zijn.
Hij gaat verder en ik leef mij uit met het schieten van plaatjes.

Op mijn wandeling terug naar huis fotografeer ik en passant zonder het te weten een soort Poema, maar dat verhaal is een eigen leven gaan leiden.

Nog zijn de ontmoetingen nog niet 'op'. Een aardig ouder echtpaar uit Apeldoorn zit even uit te rusten op een bankje. Ook hier blijf ik even staan voor een praatje. Ze komen hier vaak en brengen mij op sporen voor nieuwe informatie over dit unieke plekje met z'n eigen geschiedenis. Ik ga daar in de loop van het jaar iets mee doen.

Pakjesavond
Even na zessen zit ik op de taluud te wachten op de 'mannen' die het hooi in gaan pakken. Lang hoef ik niet te wachten en al snel loop ik door het land te rennen achter de 'in- en verpakker' aan. Gelukkig heb ik snel door wat voor patroon hij aanhoudt om de richels gras op te zuigen en in z'n binnnenste er een mooie baal van te maken. Even later zie ik in z'n binnenste een rol gras, daarna wordt er een witte plastic 'jas' omheen gedraaid en wordt hij uitgespuugd.
Ah, daar komt nieuw 'volk'. Een vrachtauto met heftruck en een tractor met wagen. Ze 'jagen' het land op en gaan volop aan de slag met het verzamelen van de balen. Ik ren er vooruit en achteraan en bewonder hun handigheid. Wat gaat het snel.
Volgens mij heeft het amper een uurtje geduurd voordat het land helemaal schoon is. Het is afgelopen voor vandaag. Nog even tijd voor een praatje met de jonge boer. Hij vertelt dat binnenkort zijn veld met mais wordt gehakseld. Hij zal mij bellen, wanneer het zover is.

Iedereen vertrekt. Ik blijf nog even achter. Maak een foto van het kale land. (Drie dagen later loop ik er weer langs en ben verbaasd hoe snel het al weer is gegroeid).
Zal de boer er nog een paar schapen op 'gooien'? Toe maar, anders moet je het dit jaar nog een keer maaien.

Het schemert al als ik naar huis loop. En alsof het nog niet genoeg is, word ik nog getrakteerd op een mooie zonsondergang.

22 september 2005: "we gaan hakselen"
Het zal niet lang meer duren, dat ik gebeld zal worden om bij het hakselen aanwezig te zijn. De mais barst hier en daar al uit de jas. Wat een mooi gewas is het eigenlijk. Het grote blad met de witte nerven, de bloei en de vrucht. En het ritselt altijd. Bij het kleinste zuchtje wind wuiven de pluimen en tikken de harde bladen tegen elkaar aan.

Wanneer ik mijn mobiel vanmorgen aan zet, zie ik dat er een bericht is ingesproken. "Vanmorgen gaan we hakselen, als je er bij wilt zijn moet je nu komen".
Oei, het is om kwart voor acht ingesproken en nu is het kwart voor negen. Als ik nu maar op tijd ben. Ik stap zonder jas op de fiets en sjees alsof ik achterna word gezeten over de Enk. Het is nog heiig en best fris.
Gelukkig, ik hoor in de verte het gebrom van machines en zie de lange arm van de hakselmachine boven de mais uit steken, waaruit een stroom maisgruis naar beneden wordt geblazen in de kar, die waarschijnlijk achter de mais staat. Ik krijg even adempauze want het is net tijd voor het wisselen van de opvangkar. Even tijd voor een praatje, even aandacht voor het kleine ventje met het olijke kopje en schitterogen. Hij mocht even meerijden op de hakselmachine. Zijn vader en boer Henk, want inmiddels weet ik zijn naam, gaan daarna naar huis, tijd voor koffie, maar we maken eerst de afspraak dat ik binnenkort een bakje bij hem thuis kom halen. En het lijkt me heel leuk als ik hoor dat hij ook koeien heeft, dat onder melkerstijd te doen.

Ik heb nu even tijd om de machine eens van dichtbij te bekijken. Wat er precies in zijn 'maag' gebeurt, voordat hij gaat 'spugen' kan ik niet zien. Wel de scherpe messen, waarmee de mais wordt gesneden. Imposant. Het moet voor dat kleine kereltje toch een droom zijn om later zo'n apparaat te mogen besturen. Ik weet dat het drukke tijden zijn voor de loonbedrijven in deze periode, maar toch heeft het wat. Ach en daarna komt toch de winterslaap?
Ah, daar komt een lege kar aangereden en het hakselen kan weer beginnen. Binnen de kortste keren is het veld kaal. Ik heb mijn opnames.

23 september 2005

Een dag later ga ik zowel 's morgens als aan het eind van de middag nog een keer kijken naar het patroon aan strepen, gevormd door de stukjes mais, die nog in de grond zitten. Ook de kraaien hebben er iets te zoeken lijkt het. Het is er een drukke bedoening. Schilfertje van dit, schilfertje van dat. De vogels kunnen zich nog even goed bijtanken in deze periode, voordat de winter in valt.

Laat me jullie nog even meenemen naar het begin van mijn ochtendwandeling. De lucht is helder, de mist maakt zich op om te vertrekken en laat zijn dauw achter in het gras.
Kieviten roepen elkaar; het zal zo langzamerhand tijd zijn om te vertrekken naar het zuiden.
Honden en baasjes laten elkaar uit. Valt hen op in wat voor 'plaatje' ze lopen?

En zo is er weer een maand voorbij. Volgende maand zal er nog veel aktie en leven op de Enk zijn. De oogst is nog lang niet van het veld. Ik zie er naar uit.

En voor wie het gedroogde gras en gehakselde mais gestemd is?
Ik heb inmiddels het aangeboden kopje koffie gehaald onder melkerstijd; heb de stallen gezien, de machines en de opslag van hooi en mais. En een van de koeien zorgde nog even voor een leuke toegift.
Kom ook maar even mee kijken op de boerderij van Henk en Ingrid Brugman, waar ik zo gastvrij werd ontvangen, een boeiende rondleiding heb gehad en natuurlijk plaatjes heb gemaakt.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Een jaar lang struinen over De Enk

Voor het laatst bijgewerkt op 20-12-2005

 

 

Home

Inleiding

Het pad naar De Enk

Anekdotes
* Lange niet dom
* En dan ...?
* POEMA


* ... en waar gaat de mais-het hooi naar toe
* ... en wie gaat er mee 'aan de haal'?


* Wat vliegt daar
* Dieren
* Bloemen
* Oude bomen

GESCHIEDENIS
*Geschiedenis en ontstaan
*Paden krijgen namen
* Veluwsche Stoomtrein Maatschappij
* Bos 'Munsterman'

Januari
Februari
Maart
April
Mei
Juni
Juli
Augustus
September
Oktober
November
December