Een jaar lang struinen over De Enk

Voor het laatst bijgewerkt: 21-09-2005

Home

Inleiding

>

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Oktober 2005

Het is een bedrijvigheid van jawelste op de Enk. Elke dag verandert er iets. Dan is er weer een stuk mais verdwenen, dan heeft de boer het al weer los geploegd en er wintergraan in gezaaid.
Bijna elke dag ben ik op de Enk te vinden, schiet plaatjes, teveel om allemaal te laten zien.
Een kleine selectie.

3 oktober 2005
Een paar dagen terug heb ik een boer 'betrapt' in donker. Hij was bezig met het fatsoeneren van het land waar eerder die dag het mais vanaf was gesneden. Het veld achter mijn aanbeden boom lag er de volgende dag er keurig bij. De boer zal het vast niet erg gevonden hebben, dat ik er even overheen gelopen ben om een paar foto's te maken. Ik heb heel voorzichtig gedaan en geprobeerd niet daar te gaan staan waar misschien al, net zoals op het veld van boer Henk, winterrogge gezaaid was.
(Het graan, dat na het snijden van de mais wordt gezaaid, wordt niet geoogst maar in het voorjaar weer als natuurlijke bemester onder de grond gewerkt).

4 oktober 2005

Ik kan het niet meer bijhouden. Steeds verdwijnt er meer mais. Gelukkig vind ik vandaag weer een boer die bezig is zijn veld op te husselen. Ik blijf een poosje staan kijken. In de verte vliegen meeuwen en kieviten achter de tractor aan. Wat zoeken ze eigenlijk. Wormen?

6 oktober 2005

Aan het eind van de middag fiets ik nog even langs het Poemaveld. Geen teken van leven, maar wat hoor ik daar in de verte op de Enk? Ik fiets het zandpad op, dat midden over de Enk loopt. Al snel zie ik de lange arm van een maishakselaar boven de mais uitsteken. Al heb ik al de nodige foto's van hakselen, ik kan het niet laten om er weer met de neus bovenop te gaan staan. De mais, die de hele zomer vorm aan de Enk heeft gegeven, dominant aanwezig is geweest, sneuvelt nu onder de messen van de hakselaar. Even buigt het door, maar wordt dan onverbiddelijk naar binnen gewerkt naar de buik van de grote machine, waarna het verpulverd wordt uitgebraakt en in de kar achter de tractor gespuugd, die op de zelfde hoogte als de hakselaar meer rijdt.. Gestaag, steeds in eenzelfde tempo, wordt de mais onverbiddellijk strook voor strook opgevreten.
Tussendoor moet ik even naar huis om de foto's van de geheugenkaart af te halen, maar het is een groot veld en ik heb wel even de tijd.
Als ik weer terug kom is het al schemerig en begint zich grondmist te vormen. Maar de hakselaar wijkt niet, blijft zijn ronden om de mais maken en de rechthoek mais wordt steeds kleiner. De karren waarin de verpulverde mais wordt opgevangen en weggebracht, rijden af en aan.
Een tractor stopt bij mij en de chauffeur komt naar mij toe. "Mag ik u iets vragen? Bent u laatst op TV geweest met het poemaverhaal?" Ik antwoord, dat ik dat inderdaad was, maar dat het een wilde kat geweest moet zijn.
"Heeft u daar een filmcamera?". Ik antwoord dat het een fototoestel is. "O, anders had u wel even mogen meerijden en van bovenaf een film maken van het verpulveren van de mais; is een leuk gezicht.
Laat ik me toch die kans liggen! Had vast ook wel even mee mogen rijden om foto's te maken. Wat zou dat leuk geweest zijn om hoog boven de mais uit naar het uitzicht over de Enk te kijken.
Het wordt steeds donkerder. De hakselaar weet van geen ophouden en doet het licht er bij aan. En ik weet van geen wijken; blijf tot het echt niet meer mogelijk is om foto's te maken.

13 oktober 2005

Even kijken of er nog mais staat.
Nou het begint al kaler te worden op de velden; het uitzicht is weer wijdser. Alhoewel, de mist is om 9.00 uur nog niet opgetrokken. Maar het is in elk geval wel weer mogelijk om vanaf het begin van de Enk mijn boom weer te zien.

Ah, ik hoor geronk; een tractor verschijnt vanuit de mist.
Ik ren er achteraan, als ik zie dat hij een pasgemaaid maisveld op rijdt. De lading in de aanhanger wordt op het veld gestort. Het wasemt en dampt. Ik moet natuurlijk even precies weten wat het is en houdt even later de tractor aan als hij weer van het land komt.
"Mag ik weten, wat je daar op het land hebt gestort?"
"Dat is mest, paardenmest. Dat is al weer bestemd voor volgend jaar; dan wordt hier pnieuw weer mais verbouwd", vertelt de jonge boer lachend aan dat gekke mens, dat naar de bekende weg vraagt. Goed, maar ik weet toch niet wat voor soort mest?
Dus hier komt weer mais. Op hetzelfde veld, waar dit jaar volgens mij de hoogste mais stond. Hmm; oh wat stom, ik had een beetje voor onze moestuin moeten vragen.

Tegenover dit veld zitten de bieten nog in de grond al moet je speuren tussen het onkruid. Het is het enige veld bieten op de Enk en ik maak me lichtelijk zorgen, dat ik er niet bij zal zijn als ze gerooid worden. Misschien moet ik volgende week even naar Het Hoogeland gaan om het te vragen, want ik weet, dat het land aan hen toebehoord.

Ik blijf nog wat hangen op de Enk. Een auto stopt. "Als je die kant op loopt, zit er een mooie roofvogel op een paaltje". Wat aardig, maar ik verwacht niet dat de vogel op mij zal wachten. Toch maar even kijken. En natuurlijk vliegt hij en nu zie ik ook zij, weg.

De koeien zijn verweid in het veldje er naast. Toen ik zo pas voorbij kwam hadden ze nog wel aandacht voor mij. Nu niet meer. Er wordt gegraasd alsof ze verwachten, dat het gras in een keer de grond in zal schieten. Maar ik heb mijn plaatje al gemaakt. Al vond ik het wel wat zorgelijk, dat de grote stier, die ook in de wei staat, mij strak aan keek en begon te snuiven. Engerd.

19 oktober 2005

"Nee he", mompel ik geirriteerd in mezelf als ik in de verte op een kaal bouwland een bult met 'ik weet nog niet wat' zie liggen, afgedekt met wit plastic. "Het zal toch niet zo zijn, dat dat hier de hele winter zo blijft liggen?", mopper ik als ik dichterbij kom. Ik zie dat het aardappelen zijn. "Ook dat nog; heb ik het rooien gemist". Ik blijf er een poosje bij staan en hoop maar dat het afgedekt wordt met zand. Maar vreemd is, dat een kant nog niet afgedekt is. Ik kijk eens om me heen en zie in de verte een rode machine zich tegen een houtwal aftekenen. Aardappelrooimachine? Er op af.

Het is even een eindje fietsen, maar wanneer ik dichterbij kom zie ik dat het inderdaad een rooimachine is, die stil staat. Ik loop het land op en ontdek twee mannen, die tussen de machine en de traktor een kopje koffie drinken.
"Ben zeker te laat he? Ik had foto's willen maken van het rooien".
"Nee hoor, er zitten nog een paar stroken in en we gaan zo weer beginnen".
We maken een praatje en ik hoor dat de aardappelen later deze week zullen worden opgehaald en naar de aardappelmeelfabriek Avebe in Veendam zullen worden gebracht. Wat een opluchting. Het witte plastic is gelukkig maar tijdelijk.
De boer weet te vertellen, dat binnenkort de grote lap aardappelen iets verderop ook zal worden geoogst met een andersoortige machine. Maar wanneer? Ligt aan het weer. Dat wordt voor mij dus weer regelmatig even om het hoekje op de Enk kijken.
Ik begin nog even over 'de inrichting' van de Enk; zou meer variatie willen zien. Lapje mais naast lapje graan, dan weer een aardappelveldje, dan weer bieten en ergens tussen in een paar koeien en schapen of paardjes.
"Een boer kijkt er toch anders naar", is het voorspelbare antwoord. "Het moet wel iets opleveren".
Er moet weer worden gewerkt. het gevaarte wordt weer in beweging gezet en ik ren er achteraan en probeer te ontdekken, hoe de aardappelen worden opgegraven. Het is amper te volgen. Wel zie ik ze op een gegeven moment weer boven op de machine opduikelen, waar ze worden geschud, misschien wel gesorteerd en ontdaan van zand.
Ik moet nog eens beter navragen wat er nu precies tijdens dat hele proces gebeurt; vanuit de grond tot in de kar. Welke route 'bewandelt' de aardappel, wanneer hij is volgroeid en door 'een monster' boven het aardoppervlakte wordt gewerkt, in zijn binnenste door elkaar wordt gerammeld, omhoog gewerkt en daarna weer naar beneden gestort in een kar. Ja, dat moet ik nog eens uitzoeken.

28 oktober 2005
Volgens mij zal er deze eeuw nog vaak gesproken worden over de warme dagen in de maand oktober 2005. Zo ook deze dag, ik fiets in t-shirt over de Enk. Even kijken of er leven is, of 'mijn bomen' hun bladeren al kleuren. Als ik aan de rand van het dorp kom, zie ik het blad van de oude Amerikaanse eiken 'in vuur en vlam staan'. De kleur is op z'n hoogtepunt. Ik fiets verder naar het bosje van Munsterman. Inmiddels heb ik daar een artikel over geschreven.
Ah, ik zie dat er in de verte weer aardappelen gerooid worden. Met een andere machine dan een paar dagen geleden. Toch maar weer even kijken. Even later sta ik op het land en kom aan de praat met boer Van Mourik. Hij legt mij van alles uit, ook deze aardappelen gaan naar Avebe in Veendam om er het zetmeel uit te halen. Zijn aardappelen worden straks ook afgedekt met een wit doek, die luchtdoorlatend is, zodat de aardappelen niet gaan rotten. De aardappelen die op deze manier worden opgeslagen, worden als eerste ter verwerking gehaald volgens een vaste planning. Maar toch kan het wel tot januari duren, voordat alle aardappelen van het land zijn. Daarna gaan de aardappelen naar de fabriek die in schuren zijn opgeslagen. Daarvoor wordt door Avebe meer betaald. Op deze manier wordt de aardappelcampagne over wat langere tijd uitgestreken.
De machine rolt intussen rustig door en graaft de aardappelen rij voor rij uit het land. Het blijft een mooi gezicht. En de grond ruikt zo lekker.
Waar boer Van Mourik en ik het roerend over eens zijn: er zijn al zoveel regels in Nederland, maar er zouden er nog een paar bij moeten. Iets verderop staan balen hooi hoog opgestapeld, verpakt in wit plastic. Het is heel storend, die witte balen, hoog opgestapeld in het land voor een rij bomen langs. Het gezicht op de mooie bomenrij is bedorven. Dat het hooi een plek moet hebben, oke. Maar als het verpakkingsmateriaal nu eens verplicht groen was, dan zou het in ieder geval al minder ontsierend zijn.
Is er een reden voor dat wit en zwart verpakkingsmateriaal wordt gebruikt? Is hier wel eens over nagedacht?
Pleidooi:
Dus loonbedrijven, boeren en iedereen die genoodzaakt is op het land op te slaan, mag het een kleur zijn die bij het landschap past? Groen voor het weiland, zwart ofgrijs voor het bouwland en als het even kan goed weggestopt of misschien een laag zand erover als het een poosje moet blijven liggen.


 

 

 

 

 

 

Een jaar lang struinen over De Enk

Voor het laatst bijgewerkt op 29-11-2005

 

 

Home

Inleiding

Het pad naar De Enk

Anekdotes
* Lange niet dom
* En dan ...?
* POEMA


* ... en waar gaat de mais-het hooi naar toe
* ... en wie gaat er mee 'aan de haal'?


* Wat vliegt daar
* Dieren
* Bloemen
* Oude bomen

GESCHIEDENIS
*Geschiedenis en ontstaan
*Paden krijgen namen
* Veluwsche Stoomtrein Maatschappij
* Bos 'Munsterman'

Januari
Februari
Maart
April
Mei
Juni
Juli
Augustus
September
Oktober
November
December