Een jaar lang struinen over De Enk

Voor het laatst bijgewerkt: 21-09-2005

Home

Inleiding

>

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

November 2005

1 november 2005
Wat staat er deze maand te gebeuren? Er staat nog een aardappelveld en nog het bietenveld. Het bietenrooien mag ik zeker niet missen, maar ik heb daarover een afspraak gemaakt met boer Jan Ilbrink van Het Hoogeland, dus dat zal wel goed komen. Het is helder weer, al is er niet echt een weervoorspelling uit te lezen; de luchten spreken elkaar tegen. Mooi gezicht.

6 november 2005
Hoe is het met mijn bomen, of eigenlijk met hun blad. Geven ze al toe, dat de winter eraan komt? Trekken ze zich al terug naar binnen, zich opmakend voor de winterslaap? Eerst loop ik naar mijn Amerikaanse eik. Glimlachend zie ik dat deze trotse boom zich bijna gewonnen geeft. Hier en daar hangen nog wat gekleurde bladeren te wachten op de wind. Ik voel eens aan zijn stam; het leeft van binnen. Hij gaat slapen, maar blijft alert. Al zijn krachten bundelt hij nu om de winter te doorstaan, is bedacht op stormen, vorst, sneeuwstormen.
De zomereik denkt nog steeds dat het zomer is en houdt z'n blad nog vast. Al ziet het blad er wel wat ondervoed uit. Ook dit blad zal binnenkort zich met zijn toch al korte tengeltje (steeltje), niet meer kunnen vasthouden aan de tak.
Ik wandel verder. Ah, bij boer Henk Brugman lopen schapen onwennig in de grote wei; ze hebben hun draai nog niet gevonden en gedragen zich als een kudde zonder kop(leider). Ga nu maar rustig grazen, er zit draad om de wei. Het is de bedoeling dat jullie grazen, lekker vet worden. En het gras is moet kort.
Wat kan ik al weer ver zien; zeker een kilometer ver; tot aan de rand van Beekbergen.
dit heeft ook wel weer wat.

10 november 2005 Op de traktor van "Het Hoogeland"
M'n mobiel gaat, boer Ilbrink van Het Hoogeland: "Zo meteen gaan we beginnen met bieten rooien. Kom je foto's maken?".
Snel trek ik m'n bergschoenen aan, want dat wordt weer over brede sporen en door een omgewoeld land banjeren. Als ik De Enk op fiets, zie ik de machine al bezig. Maar eerst een praatje met boer Ilbrink, die naast zijn tractor met kar staat te wachten tot hij bieten moet laden, die de bietenrooimachine in zijn binnenste verzameld.
"Is dat niet erg, dat er nog onkruid tussen de bieten staat?" is mijn vraag. Boer Ilbrink beaamt, dat het beter was van niet, maar je kunt dat niet helemaal voorkomen.(Ik heb het onkruid wel mooi gevonden deze zomer; heel veel bloeiende kamille) Hij legt mij de werking van de rooimachine uit. "Aan de voorkant van de machine zitten messen, die het loof van de bieten snijden en ook het onkruid daarbij mee neemt. Daarachter zitten apparaten, die de bieten omhoog halen. De bieten worden nog wat gehusseld om er zand af te schudden en komen terecht in een grote open kooi. Als de kooi vol is wordt deze overgeheveld in de kar achter mijn traktor. En nu moet ik er heen, want ik moet laden".
Ik wandel dan weer eens achter de machine aan, dan loop ik hem weer eens tegemoet of ik laat hem een rondje alleen rijden. Het ruikt lekker naar gesneden loof en omgewoelde aarde. Eén keer loop ik naast de machine, maar dat heb ik geen tweede keer gedaan, want als het loof gesneden wordt, wordt het naar de zijkant gespuugd, zodat mij het loof en soms stukjes biet, en wie weet een geschept en daarna gehakt wormpje of muisje, om de oren vlogen
Even later ontdek ik een vers konijnenhol tussen de bieten. Daar vlak in de buurt nog een gang van een wezel, mol of muis. Zouden de beestjes het gevaar aan voelen komen. zou konijn blijven zitten waar hij zit? Ik zie wel vogels piepend wegvliegen, maar geen paniekerige muizen of mollen. Ik zet een stok terhoogte van het konijnenhol. Straks nog eens kijken als de machine er over heen is gereden.
Ah, daar is boer Ilbrink weer. "Wil je meerijden op de traktor? Dan kun je de bietenrooimachine eens vanaf een andere positie fotograferen. Zo rijd ik even later al hobbelend over het land. De bijrijdersstoel in de traktor heeft geen vering, constateer ik en ik moet me goed vasthouden. Ik maak een paar plaatjes en daarna vraagt boer Ilbrink of ik mee wil om te kijken waar de bieten gelost worden. Dus even later, nadat we geladen zijn, rijden we De Enk af naar de Woonzorgboerderij van Het Hoogeland. En iedereen kent boer Ilbrink; iedereen zwaait. Dus boer Ilbrink zal dezer dagen de vraag krijgen: "Wie was dat en wat deed ze bij jou in de traktor?" Ik zie het helemaal voor me en heb er plezier om. boer Ilbrink vertelt me onderweg nog iets meer over de suikerbiet. Een suikerbiet heeft een suikergehalte van ongeveer 16%. Dat ligt bij een voederbiet veel lager. Op mijn vraag over ziekte- en onkruidbestrijding, vertelt hij dat er beperkt onkruidbestrijding mag worden toegepast. Het is aan strenge voorschriften gebonden. Er moet een registratie worden bijgehouden en de bonnen van de bestrijdingsmiddelen gaan mee naar de fabriek, zodat ze kunnen zien dat onder een bepaalde norm gebleven is.
Terug op De Enk ben ik gehusseld als een gerooide biet. Er zit totaal geen vering in het stoeltje en met een schokkende kar erachter, en dan ook nog eens over oneffen terrein, lijkt het alsof je ribben tegen elkaar aan roffelen. Volgende keer ga ik zelf rijden. Dat lijkt me best leuk eens op een traktor te rijden.

Ik probeer het konijnenhol weer te vinden en constateer dat konijntje echt zal moeten graven om weer te voorschijn te komen. Het hol is helemaal weg. Dat zal straks een rare gewaarwording zijn voor konijntje, muisje en molletje als ze weer met hun kopje boven de grond komen. Ze zullen toch niet geplet zijn?!

Nu ik er toch ben, fiets ik nog even verder De Enk op en zie dat ze bezig zijn het laatste kamp aardappelen te rooien. Hé, wat is dat voor een machine? Die ken ik niet. Even vragen.
Het blijkt een machine te zijn die het aardappelloof eraf haalt Aan de buitenkant kan ik niet goed zien wat er precies gebeurt. De messen zijn afgeschermd door een soort rubber flappen.

Het rooien gebeurt niet met de in oktober beloofde machine, waarbij de aardappelen na het rooien direct in een meerijdende kar gedumpt zouden worden, zoals bij mais gebeurt. Ach, niet alles is te plannen en ik loop toch maar weer een poosje mee met deze machine mee; het blijft een mooi gezicht.

Het veld ligt naast het weiland van Henk Brugman; het weiland met de schapen. Hoe het komt weet ik niet, maar ik kijk naar de schapen, de schapen zien mij en ze blijven staren. Ik loop naar ze toe en heel wonderlijk, ze lopen ook mijn kant op. Zoiets heb ik nog nooit gezien. Waar zien ze mij voor aan? Als de leider waar ik eerder over sprak? Of heb ik iets van ze aan? Nee, alleen wollen sokken. Of denken ze dat ik iets lekkers; schapenbrokjes of zo bij me heb?
Kijk nou eens, ze gaan in de fuik staan. Dames (of zijn er ook heren bij?), niet doen, jullie moeten nog grazen, het is nog te vroeg voor de stoofpot.

Ze hebben allemaal een rode streep verf op hun vacht getekend. Waarom eigenlijk. Is hun vacht later bestemd voor een rood kleurbad? Ik klets en fantaseer maar wat. Wie het weet mag het zeggen en komt bij naam en toenaam op deze site.

Zaterdag 26 maart 2005

Gisteren is er zo'n dik pak sneeuw gevallen, dat mensen zich dat in deze omgeving nog lang kunnen herinneren denk ik. Wegen waren niet meer begaanbaar, mensen strandden op de snelweg en hebben uren vast gezeten. Takken knapten van bomen, zelfs hele bomen gingen om, omdat ze de zware sneeuwlast niet meer konden dragen. Ik kon gisteren niet even naar mijn bomen om te kijken of het goed met ze gaan. Maar vanmorgen vroeg was het mijn eerste gang. Ik moet zeker door zo'n 25 cm sneeuw over het paadje naar de Enk, maar daar aangekomen zie ik dat het weggetje over de Enk geveegd is. Het is erg grauw in de lucht, de Enk ziet er ondanks de sneeuw toch wat somber uit. Onwennig eigenlijk.

Vogels vliegen zenuwachtig schreeuwend rond; kraaien, meeuwen, kieviten. Ik word er een beetje triest van; arme vogels, het is nog te vroeg voor sneeuw en dan in een keer alles afgedekt.
Een beetje benauwd loop ik richting m'n bomen, zouden ze schade hebben opgelopen?
De Amerikaanse eik heeft een grote tak verloren, constateer ik even later en de zomereik lijkt oke, alleen als ik goed luister hoor ik de bladeren tikken, een soort knisperen. Net alsof er nog leven in de bladeren zit. "Laat maar vallen dat blad; maak je op voor de winter en gebruik je energie daar maar voor. Volgend jaar mag je opnieuw pronken en kaal vind ik je ook mooi".
Wat zie ik daar in de grauwe verte, een tractor in de sneeuw? Voorzover de sneeuw het toelaat haast ik me over het zandpad en ja hoor, de boer uit Schaarsbergen is druk doende bij de grote bult aardappelen, die bedekt is met landbouwplastic. "Valt er hier nog iets te beleven?" is mijn begroeting. "Is het eraf gewaaid?". De man kijkt me eerst verbouwereerd aan. Je ziet hem denken: 'Geen hond bij de weg en dan staat dat mens met het fototoestel er weer'. Hij antwoordt en wijst daarbij richting einde zandweg: "ja, er valt zo meteen wat te beleven; de aardappelen worden zo dadelijk opgehaald, Ah, daar komt al wat aan. In de verte zie ik een heftruck met daarachter de aardappelrooimachine en twee grote vrachtwagens door de sombere nevel aankomen. Viersen uit Haulerwijk staat op de auto's. Haulerwijk; daar heb ik gewoond vanaf mijn tiende tot mijn zestiende jaar. Zodra de chauffeur buiten de auto is, knoop ik een praatje aan. En ja hoor, we hebben het over de kapper, een ander groot transportbedrijf, waarvan ik de mensen ken. De oud-politieman (mijn vader was daar politie), de school. Leuke ontmoeting.
De boer gaat verder met het plastic van de aardappels te halen. De heftruck en rooimachine - die nu dient voor het transport naar de auto - worden in stelling gezet en de vrachtauto rijdt onder de jacobsladder. Het sneeuwt inmiddels weer, maar ik ben blij dat ik erbij ben. Ondanks de vrieskou, ruik ik de aardappels en de grond. Net als ik denk, ik moet maar weer eens gaan, hoor ik de stoomtrein aankomen. Schitterend gezicht, de zwarte trein door de witte grauwe wereld. Half rennend loop ik richting spoor, kom iets te laat aan, maar de machinist is zo aardig om voor mij toch nog wat extra rookpluimen uit te braken. Dankjeweldankjewel, mompel ik en zwaai. Een arm zwaait terug uit de loc.
Nu moet echt mijn fototoestel ingepakt. De sneeuw komt al weer met dikke vlokken uit de lucht vallen. Ik worstel me weer langs vrachtauto's, groet nog even de boer en dan snel naar huis.
De allerlaatste landbouwaktiviteit op de Enk, en ik was er bij. Wat een mooie afsluiting van de maand november.

 

 

 

Een jaar lang struinen over De Enk

Voor het laatst bijgewerkt op 30-11-2005

 

 

Home

Inleiding

Het pad naar De Enk

Anekdotes
* Lange niet dom
* En dan ...?
* POEMA


* ... en waar gaat de mais-het hooi naar toe
* ... en wie gaat er mee 'aan de haal'?


* Wat vliegt daar
* Dieren
* Bloemen
* Oude bomen

GESCHIEDENIS
*Geschiedenis en ontstaan
*Paden krijgen namen
* Veluwsche Stoomtrein Maatschappij
* Bos 'Munsterman'

Januari
Februari
Maart
April
Mei
Juni
Juli
Augustus
September
Oktober
November
December