25/8/2002     Sta.Domingo - Burgos                  90 km

Overstroming in de tent; het grondzeil heeft doorgelekt en hier en daar staat zelfs een klein plasje in de tent. Zouden we de tent niet goed afgespannen hebben? We zien dat de tentluier ergens een beetje onder de tent vandaan steekt en dat de achterste stukken tent tegen de binnentent hangen. Hij spant daar niet lekker af. Elke keer proberen we dat beter te doen, maar ook deze keer niet helemaal goed dus.

Het is koud wanneer we inpakken; zo'n 15 graden, terwijl we er vanuit gingen dat we hooguit 's avonds een trui aan zouden moeten. Wanneer we 15 minuten hebben gefietst moeten de regenjassen aan. Het is een mooie glooiende tocht een beetje la Posbank, door uitgestrekte graanvelden. In het feestelijk aangeklede stadje Bellorade nemen we koffie met een gevulde koek en Tapas a la Casa. Ik maak even gebruik van hun stopcontact om mijn GSM op te laden; ah, 2 SMS-jes; hm, een groet van Libertel en een welkomsboodschap van Telefonika; niets van het thuisfront; ach zij leven gewoon door. We mogen voordat we aan de pittige klim beginnen, nog even meegenieten van de optocht in het stadje. Tijdens het klimmen zweten we en doen we de regenjasjes uit maar na de afdaling constateren we dat we ze beter weer aan hadden kunnen trekken tegen de kou. Maar voordat we zelf kunnen beslissen of we ze aan zullen doen wordt er al voor ons besloten, want het regent inmiddels weer harder. Het is koud; zo'n 13 graden geeft Henk zijn thermometer aan. Er volgen nog een paar aardige klimmetjes. Wanneer we door een dorpje fietsen komt ons een blaffende hond achterna. De overige honden in het dorp, door het geblaf geallarmeerd, staan ons aan de kant van de weg al op te wachten met een blik in de ogen van "ha, blote kuiten". Ik roep tegen Henk: "schreeuwen". Zelf roep ik alle verwensingen, die normaal gesproken alleen gedacht worden, maar niet hardop uitgesproken. Het maakt indruk en de kuiten blijven onbeschadigd. Wel is mijn knie inmiddels wat gaan zeuren, maar gelukkig gaat het laatste stuk voornamelijk dalend naar Burgos. We rijden tot in hartje Burgos, naar de brug waar het standbeeld van El Cid staat. Van daaruit heb ik een routebeschrijving naar de camping buiten de stad en het klopt allemaal perfect. We staan nu op camping Fuentes Blancas. Wanneer de tent staat komen er nog een paar fietsers aan. Zij blijken een deel van de wereld befietst te hebben en treffen voor het eerst sinds lange tijd weer Nederlanders. We raken niet uitgepraat, totdat we ontdekken dat we behoorlijk verkleumd zijn. Zij blijven morgen staan en wij ook zodat er nog wel gelegenheid komt om het gesprek voort te zetten. De heerlijk warme douche brengt de verkleumde botten weer op temperatuur. We eten in het restaurant op de camping en nemen in de bar nog een Soberano (Spaanse cognac). Heerlijk doorgewarmd gaan we slapen.

Terug naar index