31/8/2002   Marachon   - Molina                61    km

Wanner we het yoghurtje dat we gisteren hebben gekocht beter bekijken, blijken, dat er naast mandarijn en sinaasappel, ook worteltjes in verwerkt zijn. Toch maar opeten,  niet nadenken, gewoon slikken. We rijden daarna naar de warme panaderia, waar we brood rechtstreeks uit de oven krijgen. Ook nemen we nog een paar net gebakken cakejes mee. We ontbijten weer in een parkje. Met volle maag beginnen we direct buiten het dorp, totaal nog niet warm gedraaid, aan een klim van 13% over zo'n 2 km. Daarna blijft het ook nog steeds stijgen maar niet lastig; we rijden een poos over de vluchtstrook van een mooie asfaltweg en genieten van de uitzichten. Ter afwisseling krijgen we als we de N-weg verlaten nog een steile klim van weer zo'n 4 km. Ik vraag Henk maar niet hoeveel %. Gelukkig, er volgt ook een afdaling; we dalen weer tot onder het niveau waarop we vanmorgen zijn gestart. We fietsen naar Ventosa, wat bij aankomst in dit dorpje te ver blijkt te zijn; we hebben de afslag naar de kloof Barranco de la Hoz gemist. Bij nader inzien heb ik een puntje van de rode rotswand gezien en ik wil toch ook wel graag even om de bocht kijken. Terug dus en daar krijgen we totaal geen spijt van. Wat een prachtige mooie kloof met grillig gevormde steile rode rotswanden.

We fietsen daarna licht stijgend, zeg maar gemeen vals plat, richting Molina d' Aragon. Eigenlijk heb ik helemaal geen zin meer, terwijl we ons voorgenomen hadden vandaag 106 km. te fietsen. De vermoeidheid slaat toe en ik sla aan het rekenen of we misschien toch niet beter eerder kunnen stoppen. Bijvoorbeeld in Molina, het eerstvolgende stadje, waar ook nog wat bezienswaardigheden zijn. Henk is het roerend met mijn voorstel eens en achteraf bekeken zou het gekkenwerk geweest zijn om ons eerdere voornemen te hebben willen uitvoeren. Blij dat we zo flexibel kunnen zijn, rijden we om 2 uur al het stadje binnen. We zien dat er feest is en willen hier iets van meepikken. We bellen bij een leuk ogende hostal aan, maar deze is vol. Bij de volgende hostal wordt niet open gedaan, maar ik heb nog een verwijzing gezien. Deze hostal ligt midden in het stadje aan een Romeins pleintje. De signora die op ons aanbellen open doet lijkt ook nog een beetje uit die tijd, maar met haar prijzen loopt ze weer een beetje op de tijd vooruit. Dit is de duurste hostal tot nu toe en voor het stallen van de fiets in de garage neemt zo ook nog Eur 10. We worden mee naar boven genomen en komen op een soort overloopje met 3 glazen deuren naar woonvertrekken. Wij moeten even wachten en zij gaat een van de deuren binnen en komt even later weer door de tegenoverliggende deur tevoorschijn. We moeten meekomen en zien tot onze verwondering haar in een soort glazen kantoortje verdwijnen, dat in deze kamer is gebouwd, waarna ze achter het loket gaat zitten. Daar mag Henk vast afrekenen. Daarna brengt ze ons naar een zeer eenvoudige slaapkamer, maar met een goed bed, weer een twijfelaar, maar een maatje groter dan afgelopen nacht. "Dat wordt in ieder geval goed slapen Henk" zeg ik wanneer ik het bed  inspecteer op doorzakken en stabiliteit. Geen gespring van veren.

We gaan nadat we ons gedoucht hebben in de badkamer voor algemeen gebruik, Henk warm water, ik lauw tot koud, het stadje in. Je voelt de feestspanning, verklede jongelui, niet meer geheel nuchter, mensen die van het ene punt van de stad naar de andere kant slenteren. Er schijn vanalles te doen te zijn. We gaan op onderzoek uit maar steeds komen we ergens uit waar het feestgedruis net afgelopen is. We waren al moe, maar hiervan worden we nog vermoeider. Als ik dan ook nog niet de bezienswaardigheden in het stadje kan vinden, heb ik een beter idee. "Zullen we even gaan slapen?" We dommelen een paar uurtjes en gaan tegen negenen op zoek naar een restaurant. We komen op het plein waar de  hostal aan ligt waar we de eerste keer hebben aangebeld. We hadden wel een podium zien staan en op dit podium vindt nu een popconcert plaats. Prijzen wij ons even gelukkig dat we niet in de eerste hostal terecht konden. We eten heerlijk in het restaurant aan het plein. Henk bestelt de specialiteit van het huis en krijgt een soort niet te definiŰren vleesbout; het lijkt op wild; wolf misschien? Ik heb tortellino gekozen, verwacht pasta, krijg tonijn verpakt in ei; heerlijk. We besluiten daarna maar naar het pension te gaan en op tijd te gaan slapen. Het is rustig en verlaten in het stadje, maar toch voel je een soort spanning. We lopen over het pleintje voor ons pension en zien dat er  een blaaskapel bezig is de instrumenten in te pakken. Bij het daar opgestelde podium zijn verder helemaal geen activiteiten. De aanwezige mensen lopen de nauwe zijstraatjes in en binnen een mum van tijd is het plein leeg. "Mooi plein" denk ik nog, voor zover ik nog denk, want de rest van mijn gedachten zijn: slapen. Het zal zo'n kwart over elf geweest zijn, dat we plat liggen.

Midden in de nacht schieten we beiden recht overeind. Het hart klopt van schrik in de keel. Een snerpende gitaarsolo; het lawaai lijkt vanachter onze kamerdeur vandaan te komen . "Hoe laat is het eigenlijk" roep ik verschrikt.. "Half twee!!" zegt Henk. "Waar komt die herrie vandaan?! Oh, laat me slapen" kerm ik. Maar deze smeekbede wordt overstemd door de muziek en de mooie heldere stem van de zanger; we worden verplicht om te luisteren naar een hardrockband! Het lukt mij om een klein stukje te missen, maar Henk maakt het hele concert mee, inclusief de overigens ook goede pauzemuziek. We horen heel veel mensen, maar waar zijn ze in vredesnaam. Gelukkig krijg ik om 6 uur wel de prachtige solo's mee, die de leden van de band geven. Om 7 uur de volgende ochtend is het concert afgelopen. EÚn ding moeten we toegeven; het was een prima concert.

Terug naar index