10/9/2002    Valencia

Henk is jarig. Om acht uur zing ik een verjaardagslied en beloof dat Henk in de stad een cadeautje uit mag zoeken. Hij moet wel zelf zorgen dat hij het naar Nederland vervoert. En in mijn toch al gulle bui nodig ik hem ook nog uit voor een etentje. Henk mag kiezen waar. Even later staan we bij de bushalte tegenover de camping; er gaat een bus rechtstreeks van de camping naar het station in Valencia.

Bij het station vragen we eerst wat treininfo; we denken er over om morgen een stuk met de trein af te leggen. Daarna lopen we de stad in naar het toeristenbureau en kopen daar een plattegrond. Terwijl ik mij op de kaart concentreer, begeleidt Henk mij aan mijn arm over het zebrapad naar de overkant. Daar valt ineens mijn mobiel op de grond. Ik reageer direct en raap hem snel weer op. Hoe is dit mogelijk. Mijn ogen schieten naar de ritsen van mijn tasje en ik zie dat de ene rits helemaal open staat en de portemonnee gerold is. De mobiel zat onder de portemonnee en is meegetrokken en toen op de grond gevallen. Ik spied om me heen wie ik eens achterna zal rennen. Geen rennend figuur te zien. Ik ben zo ontzettend woest. Ze hebben ook bij mijn andere rits gezeten, de rits waar mijn fotocamera achter zit. Gelukkig zit deze klem in het tasje, zodat dat niet gelukt is. Deze hele operatie moet op 100 mtr. hebben plaatsgevonden in de tijd dat ik de kaart in 2 handen heb genomen om de lezen. Normaal gesproken heb ik altijd de duim om de rits van tas. Woedend ben ik. Niet alleen om de Eur 100,-, dat is maar geld, niet om de pasjes, die laat ik wel blokkeren, maar ik ben ook het adres kwijt van de vriendelijke Amerikaan, waaraan ik beloofd heb de gemaakte foto's te sturen. We gaan eerst koffie drinken. Henk betaalt. Ik word wat kalmer en we volgen de beschreven route uit het ANWB-boekje. We bezoeken het centrale plein, met daaraan de prachtige kathedraal, dan de kerk van Sinterklaas, maar deze is gesloten. Natuurlijk wordt de overdekte markt Mercado Central niet vergeten. Daarna gaan we op zoek naar het standbeeld van El Cid dat ergens achter het Centraal Station moet staan. Na enig speurwerk op mijn plattegrond, vinden we hem. Maar toch lukt het me niet de diefstal uit mijn hoofd te zetten. Steeds voel ik in mijn tasje of de portemonnee misschien toch niet ...... We moeten bij het station een poosje wachten op de bus. Ik stel mij strategisch op en probeer een zakkenrollersclan te ontmaskeren. Oh, als ik eentje op heterdaad betrap... Terug op de camping blokkeren we gelijk mijn betaalpas. De postbank belooft dat ik bij thuiskomst al een nieuw pasje op de durmat zal liggen.We nemen afscheid van Frank, gaan nog even naar het strand, Henk gaat daar heel stoer nog een keer in zee en daarna kook ik een verjaardagsmaaltijd voor Henk. Zijn keuze is macaroni. We gaan  nog even naar de bar voor een afzakkertje en met de routekaarten. Onder het genot van Soberano probeer ik een route uit te stippelen naar Castello. Gelukkig, morgen gaan we weer fietsen.

Terug naar index