11/9/2002   Valencia - Calafell           40 km

(geen foto's;  daarvoor hadden we het te druk met allerlei zaken; lees maar)

We hebben afgesproken vroeg op te staan om zo voor de spits aan door Valencia te kunnen fietsen.  De wekker loopt daarom af om 6 uur. Bij het afgaan van het alarm kan Henk alleen maar op het geluid afgaan, het is nog pikkedonker. Heel verstandig stelt hij daarna het alarm af op 7.45 uur en van dit alles heb ik niks gemerkt.

Om 8.45 uur zitten we op de fiets en rijden  over de door mij uitgestippelde route Valencia binnen. We zijn niet alleen bij pad; we manouvreren tussen rijen auto's door, soms vier rijen breed. Gelukkig kunnen we, nadat een politieagent ons erg behulpzaam is en ons de goede richting op heeft gestuurd, een heel eind door een droge rivierbedding fietsen, die inmiddels is omgetoverd in een wandel- en fietspark. Het liefst wil ik hier de hele dag blijven fietsen en niet weer de weg op, maar bij navraag aan man met hond blijkt dat we al te ver zijn doorgefietst. We begeven ons daarom maar weer tussen de rijen blik en vinden de weg richting Puçol. Eerst moeten we nog een eind door voorstadjes, daarna komen we op een CV300 met toch nog redelijk veel verkeer. Ongeveer 3 km voor Puçol ontdekken we een mooi fietspad langs wijnvelden. Daarover rijden we een poosje, bevrijd van uitlaatgassen, en rollen zo Puçol binnen. In Puçol gaat het mis. Er zijn geen verwijzingen naar de weg, die ik heb uitgezocht en we komen uiteindelijk op de N340 terecht. De N340 loopt parallel aan de Autoroute. De meeste Spanjaarden willen niet betalen voor de tolweg, waardoor de N 340 erg druk is. Het is trouwens een brede 4-baans weg en wij moeten over de vluchtstrook fietsen. Het is een 6 kilometer lange nachtmerrie richting Sagunt. Het verkeer probeert best in een wijde boog om ons heen te gaan, maar ik word  angstig wanneer een  auto over een stuk metaal rijdt, dat daarna weg schiet. Het zal maar tegen je aan vliegen. Het wordt helemaal heftig wanneer een weg met 2 rijstroken invoegt op de snelweg. Wij moeten een poosje op de witte punt staan, om een goed moment te vinden om over te steken naar de vluchtstrook. Vreselijk en levensgevaarlijk. We spreken af dat zodra er een afrit komt, we de weg gaan verlaten. De eerste de beste afslag gaat naar de haven van Sagunt, een 2-baans weg met alleen maar zwaar vrachtverkeer, dat naar de haven gaat. Ik schiet helemaal in de stress als we over een hoge brug moeten, waar geen vluchtstrook is en wij dus op de baan, waar ook de vrachtauto's rijden, moeten fietsen. Wat kan ik snel omhoog fietsen wanneer ik hoor dat er een vrachtauto van achteren nadert. Gelukkig gaat dat ook weer goed. Vertwijfeld vragen we bij een fabriek de weg naar het station en gelukkig zitten we daarna al snel op een mooi tussendoorweggetje, dat rechtstreeks bij het station uit komt. We informeren naar de mogelijkheden om per trein naar Calafell te gaan. Daar slaat namelijk de autoweg N340 af richting binnenland en vanaf dat punt willen we weer proberen te fietsen. We moeten eerst van Sagunt naar Castello en daarna overstappen richting Taragona, waarna we opnieuw over moeten stappen in de Catalunya-express.

Om in Sagunt op het perron te komen moeten we met de fiets over een trap naar beneden, dan door een tunnel onder het spoor door en weer naar boven. Een heel geheister dus om de fiets op het perron te krijgen. We moeten een trein laten schieten maar ze gaan om de 20 minuten dus zo'n ramp is het niet. Wat hebben ze hier mooie regionale treinen. Aircondition, licht klassieke muziek en digitale info boven de deuren. We zijn om ongeveer 14.00 uur in Castello, waar blijkt dat we niet eerder dan 18.00 uur een trein kunnen nemen richting Taragona. Henk voelt zich niet lekker en heeft diarree. De hartkeks worden weer opgeduikeld onder uit de fietstas en ik haal me een lekker warm broodje met koffie. Henk krijgt mineraalwater. Zou het dan toch het zeewater zijn? Uit mijn toilettas zoek ik een verzameling diarreeremmers. Ik heb ze in allerlei soorten; ik had geen tijd meer om nieuwe te halen en heb een paar aangebroken pakjes meegenomen van huis. Gelukkig is de datum nog niet verlopen. Ik heb alle tijd om het station te verkennen en uit te zoeken hoe we straks weer naar beneden naar de perrons moeten komen. Toen we vanaf het perron naar boven wilden, vonden we een lift, maar de fietsen pasten er net niet in. Een Spanjaard heeft mijn fiets er rechtop in gezet en mij geholpen boven de fiets weer op zijn wielen te zetten. Henk kreeg iets minder enthousiast de helpende hand aangeboden. Bij mijn inspectietocht over het station vind ik een lopende band, waar we met de fiets op kunnen gaan staan en ons naar beneden kunnen laten rollen. Ons leermoment (nee je hoort miij hier niet zeggen: het enige) van deze dag is dus, dat we in het vervolg eerst rustig om ons heen moeten kijken, omdat er vaak meerdere keuzemogelijkheden zijn. De grote stations in Spanje zijn modern; moderner dan in Nederland. En er is veel meer beveiliging. Het perron waar we moeten zijn gaat niet eerder open dan een kwartier voor de komst van de trein en bij elke opgang naar een perron staat bewaking. Wat wel een ramp is, is de hoge opstap in de trein. We moeten de fiets zo'n 80 cm optillen om hem in de trein te kunnen duwen.

Om 18.00 uur, geen vertraging dus, stappen we in de trein naar Taragona en moeten 3 uur treinen. Het is erg afwisselend. We zien dan weer de zee, dan weer rotsen, dorpjes, vakantiestadjes. We raken aan de praat met een Duits sprekende Spanjaard. Hij heeft een bar in een vakantieplaats en heeft zich Duits aangeleerd. Een (klant)vriendelijke man. Henk krijgt het steeds kouder en trekt de fleecetrui aan. De buitentemperatuur is 28 tot 30 graden; binnen is het zo'n 22 graden. In Taragona worden we weer met een erg hoge afstap geconfronteerd maar gelukkig worden we door een buitendienst zijnde conducteur geholpen. We willen nog verder en in Taragona stappen we in de Catalunya-express, die als eindbestemming Franse grens heeft, en stappen uit in Callafell, ons einddoel van deze dag. De kaart vooraf bestuderend had ik het vermoeden dat de camping vlak bij het station zou moeten liggen en het klopt. Om 22.45 uur rijden we in donker de camping op. De campingbaas wenkt dat we door mogen rijden en morgen maar moeten komen inchecken. We zetten snel de tent op onder grote dennenbomen, daarna gauw douchen en naar bed. Morgen zien we wel verder.

Terug naar index