17/9/2002   Rosas          

Gisteravond ben ik al even op onderzoek uit geweest en heb een wasmachine ontdekt. Dus vanmorgen wordt eerst vanalles verzameld, wat in de loop van de vakantie een 'dierlijk' luchtje heeft gekregen. Het waait behoorlijk zodat mijn was even later echt Hollands aan de lijn hangt te wapperen. Eerst lezen we nog wat, daarna slenteren we naar het stadje. Buit: Henk een t-shirt met een Miro tekening, voor Beppe en zonne(n)hoed (er is maar één zon, is het dan toch misschien een zonnehoed?) en ik een bikini. 's Middags krijgen van de buren hun stoelen te leen met hun krant. Het eerste waar mijn oog op valt, is de mededeling dat PinkRoccade mensen gaat ontslaan. Ik wist wel dat het er aan zat te komen, maar ik word er toch een beetje down van.

We lopen daarna nog even naar de Supermercator, twee kilometer verderop, waar we vorig jaar het barbecuerekje in het karretje hebben laten staan. We vragen er maar niet meer naar. De lucht is inmiddels betrokken en het stormt een beetje. Morgen willen we vertrekken; hopelijk waait het dan niet meer zo. 's Middags bezoeken we wat er nog over gebleven is van de vesting die hier ooit eens geweest is. Het is interessant. Het is er hier vroeger niet al te heftig aan toe gegaan. Vooral bij de Romeinen was Rosas in trek voor het voeren van handel. Er staat een mooi Romaans kerkje binnen de muren, waarmee men nog aan het restaureren is.

's Avonds gaan we weer uit eten; Henk heeft gisteravond al gekozen waar hij zijn nog te goed hebbende verjaardagsetentje wil nuttigen. Het is een visrestaurantje, waar het gisteren erg druk was en mensen voor de ingang stonden te wachten op een vrij tafeltje. Eerst kunnen we het niet terug vinden, maar achteraf blijkt, dat dit komt door de met luiken afgesloten deuren en ramen. Er wandelen al meer mensen heen en weer voor het restaurantje, maar gelukkig weten we wanneer de luiken open gaan en de deur wordt ontgrendeld, een leuk plekje te bemachtigen. De ober probeert ons duidelijk te maken waaruit de keuze bestaat. We begrijpen dat we voor 3 verschillende prijzen, 3 daarbij naar verhouding passen verschillende porties tapas mogen uitzoeken. Wij kiezen voor één vis en mogen hem uitzoeken in de vitrine. We wijzen, hij pakt hem, wij knikken en moeten daarna onder het genot van een liter sangria wachten totdat de vis in de oven is bereid. De sangria is heerlijk van smaak, lekker kruidig en als de vis wordt opgediend blijkt dat deze ook voortreffelijk is. Veel knoflook en kruiden. Wanneer we na afloop koffie bestellen zet de ober er een likeur van het huis naast, Henk een soort cointreau, ik een soort koffielikeur, beide met aardig wat procenten. Als het glas leeg ik, vraagt de bediening of we nog een glaasje willen, waarbij ik zeg op een ontkennende toon, ja ja. Mijn bedoelde nee, wordt te letterlijk vertaald en het glas wordt opnieuw tot de rand toe gevuld. Het is een vrolijke boel in het restaurant. Wanneer we vertrekken vinden we het lang zo koud niet meer dan toen we naar het stadje toe liepen.

Wanneer we over de boulevard wandelen worden we vanaf een terras geroepen. Een paar gasten van onze camping zijn nieuwsgierig naar onze reis op de fiets. Ook daar blijft het natuurlijk niet bij één glaasje. We slapen daarna heerlijk en maken ons totaal geen zorgen voor de tocht die ons de volgende dag te wachten staat:  "Wie dan leeft wie dan zorgt".

Terug naar index