18/9/2002   Rosas - Argelès Plage         79 km

Om negen uur hebbben we ons hele hebben en houwen op de fiets gesjord en na te hebben afgerekend gaan we ontbijten aan het strand. Muesli en melk. Daarna vertrekken we richting Figueras, een prachtige route over de uitlopers van de Pyreneeën. Het is een ruig landschap, met zo af en toe een doorkijkje op Rosas en de zee, welke steeds dieper komen te liggen. We stijgen gestaag, maar omdat we de weg kennen van vorig jaar, toen we zonder bepakking naar Figueras zijn gefietst, zijn er punten van herkenning, waar we steeds naar toe kunnen fietsen. Dat de weg steil is weten we ook, regelmatig stukken van 9%, maar het fietst lekker. Natuurlijk volgt er weer een afdaling richting La Selva del Mar. Het is minder steil dan de klim en gaat dus langer door. Doordat we de snelheid redelijk onder controle kunnen houden, is het mogelijk om tijdens het dalen van het prachtige landschap te genieten. Na de koffie in La Selva fietsen we soms dalend, dan weer venijnig klimmend over de rotsige kustweg. Na El port de Llana begint de werkelijke klim over de uitlopers van de Pyreneeën naar Franca. Het zijn merendeels hellingen van 9% met uitschieters naar 10%. Vooral als we door een dorpje fietsen, moeten we eerst weer een pittige aanloop nemen en cadans zoeken voor de regelmatige steile klim die er op volgt. Het zijn geen vervelende klimmen; het percentage blijft redelijk constant zodat er niet geschakeld hoeft te worden als je eenmaal een goed ritme hebt gevonden. Echter met de top in zicht sommeert mijn lichaam tot onmiddellijk afstappen. Hongerklap. Ik voelde het al wel knagen, maar wilde zo graag nog even die laatste 500 meter fietsen. Al wil de geest nog wel door, ook hier is het lichaam weer de baas. Er worden een paar mueslirepen tegenaan gegooid, het trillen neemt af en na 5 minuten stroomt er weer energie door het lichaam en kunnen we de route vervolgen. Nog één bocht en we zijn op de top, denken we. Dachten we dus, want na een afdaling naar Port Bou, waar we vlak voor het plaatsje stoppen op een mooi uitzichtspunt, zien we aan de overkant na Port Bou de weg weer omhoog serpentineren. We nemen de tijd voor het eten van een stokbroodje, maken een praatje met 'bewonderaars'  en wanneer zij zijn opgestapt op hun motor of in hun camper, beginnen wij aan het vervolg. We komen bij de grenspost met Frankrijk, waar nog aangegeven staat dat je er geld kunt wisselen. Mochten we gedacht hebben dat de grenspost boven op de berg zou liggen, dan wordt ook deze illusie ons weer ontnomen. We gaan wel dalen, maar moeten toch ook regelmatig weer klimmen. Dit gaat door tot Collioure. Maar voor Port Vendres maak ik nog een hachelijk moment mee. Het is inmiddels veel drukker geworden en wij fietsen tussen het verkeer over een 2-baans weg, met aan onze kant een hoge betonnen vangrail en aan de andere kant van de weg rotsen. We merken gelijk dat we in Frankrijk zijn; Fransen zijn veel ongeduldiger in het verkeer en nemen meer risico's. Zo ook de grote kiepauto, die vlak voor een onoverzichtelijke bocht ons gaat inhalen. Natuurlijk komt er een tegenligger om de bocht. Er is nauwelijks ruimte en overgeconcentreerd probeer ik het stuur goed recht te houden; niet met de fietstassen de betonrand te raken. Uit mijn linkerooghoek zie ik de grote wielen van de vrachtauto vlak naast me. Wanneer er daarna een inham is waar we even kunnen stoppen, komen de bibbers. In Port Vendres kunnen we gelukkig de drukke N-weg verlaten en fietsen we over een B-weg via Collioure naar Argeles Plage, het Valkenburg van de Zuidfranse Middellandsezeekust. Nadat we de tent hebben opgezet, wandelen we eerst voor een een biertje naar de boulevard. Nadat de dorst is gelest gaan we op verkenning en lopen door 2 rijen winkelstraat met alleen kleding en souvenirszaakjes en restaurant aan restaurant. Aan het eind van de boulevard is een permanente kermis. Afschuwelijk eigenlijk en in groot contrast met de binnenlanden van Spanje. Maar we geven ons over en eten de heerlijkste pizza die ik tot nu toe in deze vakantie heb gehad. Het is in Argeles veel warmer dan in Rosas en voor het eerst kan ik mijn, de hele vakantie meegesleepte rok aan.

Terug naar index