21/9/2002   Argelès Plage  -Rivesaltes       52 km

Het heeft vannacht geonweerd en de tent is natuurlijk weer behoorlijk doorgesijpeld. Heb slecht geslapen; moest midden in de nacht de tatteljeetjes(opblaasstoeltjes voor de genen die zich nog steeds afvragen wat de al vaker in dit verhaal genoemde tatteljeetjes zijn) uitblazen en begon aan mijn werk te denken. Ja, officieel zit mijn vakantie erop. Op ons gemak drogen we vanmorgen alle natte spullen en slepen de tent en de slaapmatrassen steeds naar plekjes waar de zon tussen de bomen door schijnt. Precies om 12.00 uur rijden we de camping af. Er staat ons een vlakke fietstocht te wachten, waarbij we vaak gebruik kunnen maken van fietsstroken. Tussen 2 dorpjes is zelfs een splinternieuw fietspad aangelegd. De paar franse medegebruikers van het pad zijn duidelijk trots op de aanwinst en er wordt enthousiast tegen ons 'gebonjourd'. Na zo'n 4 km  houdt het pad op. Daarna volgen er nog een paar paden, waarvan je eerst niet door hebt dat het een fietspad is. Ineens staat er een fiets op het pad geschilderd, zonder dat er vooraf door bijvoorbeeld een bordje te kennen is gegeven dat het om een fietspad gaat. We zeulen de bepakte fietsen dan maar weer door de berm om het fietspad te bereiken, want het is daar natuurlijk veel veiliger en geen kip die er verder gebruik van maakt.

In St. Ciprien en Canet Plage fietsen we even naar de boulevard. Met name Canet, waar we 25 jaar geleden zijn geweest met de kinderen, is erg veranderd. Ook hier is een mooie boulevard aangelegd. Na Canet moeten we een stukje over een drukke weg, maar gelukkig is er een brede vlucht/fietstrookIk speur inmiddels naar een geschikte gelegenheid om te plassen. Dat dient zich niet zo snel aan met druk verkeer aan de linkerkant en regelmatig huizen aan de rechterkant van de weg. Uiteindelijk zie ik hoge struiken; ideaal, alleen moet ik wel langs een steile diepe berm naar beneden klauteren. Henk heeft zijn fiets op de stander gezet, maar het blijkt dat deze niet stabiel staat en de fiets tuimelt ook langs de afgrond naar beneden en blijft halverwege liggen. Gelukkig heb ik al geplast want het sjorren en rukken aan de fiets door Henk om hem weer naar boven te krijgen wekt natuurlijk erg op mijn lachspieren. Al snel kunnen we daarna de drukke weg verlaten en fietsen we over binnenweggetjes en door kleine franse dorpjes naar Rivesaltes. Niet ver voor Rivesaltes zien we een verwijzing naar het vliegveld, waar onze opstapplaats voor de bus is, maar de verwijzing is richting autosnelweg. We fietsen door naar Rivesaltes en een echtpaar legt ons erg luid en duidelijk uit hoe we op de fiets bij het vliegveld kunnen komen. Ze doen beiden erg hun best en praten heel goed bedoeld door elkaar heen. Maar het klopt allemaal precies en zonder moeite bereiken we het vliegveld.

Het jonge stel, Chris en Gerline, dat ook in de bus naar Logrono zat en als enige ook de El Cid tocht wilde gaanfietsen, zit al op een bankje voor het gebouw. Even later komen ook Laura en Henk aangefietst. Het is een gekakel van jewelste, ervaringen worden uitgewisseld, de tassen en tassendragers worden ondertussen weer van de fiets gedemonteerd. De bus is een half uur te vroeg, zodat we mooi op tijd kunnen vertrekken. We moeten nog 4 opstapplaatsen aan doen; Narbonne, Montpellier, Nimes en Suze la Rouze. Bij de laatste zijn we pas om 1 uur 's nachts. Met z'n allen kunnen we nog even gebruik maken van de WC Public. Het is er donker maar na wat speurwerk door een donkere gang vind ik een lichtknopje en zie ik een hurktoilet. Ik ben blij dat ik de eerste ben want er moeten daarna nog zeker zo'n 15 vrouwen na mij. Dit is nou niet de meest ideale opstapplaats; in ieder geval niet midden in de nacht.

We staan nog wat met deze en gene te kletsen en e-mailadressen uit te wisselen met de El Cid jongelui. Wanneer ik Chris zijn achternaam hoor, merk ik op: "ïk ken ook een Franc van Trigt uit Amsterdam". "Dat zal mijn broer zijn". "Heeft hij krulletjes, waarin hij draait als het ingewikkeld wordt en een motor?' is mijn wedervraag. Hij heeft krulletjes, of hij er in draait, is zijn broer nooit opgevallen en hij heeft een motor. Zijn broer heb ik leren kennen bij PinkRoccade waar  we een tijdje bij hetzelfde project zaten. Wat kan de wereld soms klein zijn.

Terug naar index