22 augustus Beekbergen –Castets 0 km.

Goed idee, die aanschaf van een paar grote plastic tassen met rits. Nadat ik in een paar winkels vergeefs om deze tassen gevraagd had, kregen ze bij Blokker ineens een naam. Toen ik uitlegde wat ik precies bedoelde riep het meisje: “Oh, u bedoelt ‘Turketasse’. “Ja, dat bedoel ik en ze zijn maar wat handig”. Ik vond ze uiteindelijk bij de Schoenenreus.
In deze tassen gaan al onze acht fietstassen, zodat we bij het inladen in de Cycletours-bus, die ons van Utrecht naar Castets in Frankrijk zal brengen, niet 8 fietstassen in hoeven te laden en nog erger, bij aankomst onze acht tassen weer uit de stapel andere fietstassen hoeven te zoeken.

Onze vrienden Marianne en Albert hebben aangeboden ons weer naar Utrecht te brengen. Albert moest echter al weer werken, zodat Marianne ons vrijdag om 11.00 uur in Utrecht dropt. Reuze makkelijk, met de trein lukt het ook, maar is een reuze gezeul. En een beetje uitzwaaien op het laatste moment heb ik om de een of andere manier nodig; maar gelukkig heb ik de vrienden die ik graag nog even wilde zien of horen, allemaal nog even kunnen bereiken en mijn ‘verlatingsonrust’is dit jaar wat minder heftig.

De bus is mooi op tijd, even ontbreekt er één persoon waarop we een kwartier wachten, waarna blijkt dat hij al in de bus zit. Laatste flitsen schieten nog door mijn hoofd. Pollies (de poes) wensenlijstje ligt op tafel, buurvrouw Mieke en zoon Stef hebben een programma, de mobiel gaat uit; mijn knop gaat om.

In Breda pikken we de laatste fietsers op en tot onze verrassing hebben we dezelfde chauffeurs als vorig jaar; Frans en Teun, een paar gemoedelijke vrolijke mannen, in voor een praatje. We moeten even wachten op gesleutel aan voortasdragers, die nog niet van de fiets gehaald zijn in de hoop dat het misschien toch niet hoeft. Wel dus en nadat ook deze fietsen in de aanhanger hangen, gaan we op stap. Vlak voor de grens zet ik nog even mijn mobiel aan; een berichtje, vriend Marc wenst ons een fijne vakantie. En dat gaan we echt doen.

We lezen de krant en een paar Haagse hopjes verder begin ik met het boek “De Bus”van Roddy Doyle, aanbevolen als ‘echt een boek voor jou’ van collega Lucy; toch mag ik ook graag uit het raam kijken. Om 23.00 uur kunnen we ons bij een wegrestaurant op maken voor de nacht, tanden poetsen, lenzen uit, terwijl de chauffeurs de bus ombouwen tot slaapzaal en horizontaal vervolgen we de reis.

terug naar index