23 augustus Castets – Orthez 73 km.

Na redelijk geslapen te hebben worden we om 5.00 uur van bed gelicht, gesommeerd de bus te verlaten en onze bagage en fiets uit de aanhanger te halen. Daar staan we dan; 8 man in donker, op een grote vrachtwagenparkeerplaats bij een nog gesloten Routier in Castets onder Bordeaux. Gelukkig branden er straatlantaarns.

Met geen mogelijkheid krijgt Henk de lowriders, die tijdens het vervoer verwijderd moeten worden, weer aan onze nieuwe Id-workx hybrides. De gebundelde gedachten en krachten van de aanwezige mannen wordt aangewend, wat uiteindelijk resulteert in een lamgedraaide schroef en de lowrider wordt uiteindelijk met een zelfbinders geklemd aan de fiets.

Wanneer iedereen vertrekklaar is begint het te regenen. Gelukkig gaat het chauffeurscafé om 6 uur open en gaan we eerst met z’n zessen beginnen met een frans ontbijtje, croissants met bakken koffie. Ik ontdek al snel een lichtgrijs stukje in de donkere lucht en roep enthousiast dat het zo wel weer droog zal zijn. “Ben je altijd zo’n optimist?”, wordt me bijna verweten. Wat kan ik anders zeggen dan “ja”. Lichtpuntjes kunnen mij erg motiveren, van dipjes kan ik daarentegen vaak weer drama’s maken.
Twee Nederlandse vrachtwagenchauffeurs schuiven bij ons aan en het wordt reuze gezellig. Alex uit Barneveld heeft veel te ‘verhalen’. Binnenkort zal hij naar Toledo gaan en wij komen daar ook in de buurt. Ik krijg zijn 06 voor het geval wij in de problemen komen; hij wil ons dan wel meenemen.

Na de vrachtauto’s uitgezwaaid te hebben wordt het tijd om zelf ook op stap te gaan. Het is inmiddels droog, vanaf de parking rijden we een rotonde op en vinden direct de goede weg.richting Dax.
De eerste vijf parkeerplaatsen zijn voor ons. Regenjassen aan, volgende parkeerplaats weer uit. “Henk mijn stuur wiebelt”. Hier hoort Henk het voor de eerste keer en dat zal zich vaak herhalen. Even later: “mijn kilometerteller telt niet”.

Over een lange rechte weg door pijnboombossen, rijden we naar Dax en vinden al snel een fietsenmaker voor een nieuwe schroef in mijn voordrager. Henk tankt Euro’s en daarna vervolgen we onze weg naar Orthez, de pijnbomen verdwijnen, de natuur wordt gevarieerder en we krijgen de eerste lichte heuvels.

Op de camping in Orthez zetten we onze tent naast een onbewoond St Jacobs-pelgrimsverblijf, waarvoor een picknicktafel staat. Wanneer we ons geïnstalleerd hebben en een biertje drinken aan onze tafel, komen er 2 pelgrims aan, in april vertrokken uit Leiden en nu gevorderd tot Orthez. We delen de picknicktafel en het komt tot een erg boeiend gesprek. We spreken over hun motivatie, beleving en overtuiging, hoe dit gegroeid is tijdens de reis; hoe deze ervaring hen toch wel veranderd heeft in de loop van deze periode, zij verwachten de gemoedsrust die zij nu ervaren, vast te kunnen houden wanneer zij weer terug keren in ‘de maatschappij’of er in elk geval weer naar terug te kunnen grijpen; een lang gesprek, heel boeiend en indruk makend. Ook over het (RK) geloof, worden hele gedachtenwisselingen gevoerd; een van de jongens heeft bewust gekozen voor de RK kerk. Het werd een zeer verrijkende avond. Het sluimert altijd al wel; ik zou deze ervaringen ook wel willen zoeken, beleven, maar dan ook echt willen ondergaan. Misschien komt het er nog eens van; misschien ook wel niet.

Terug naar index