Maandag 25 augustus Oloron Ste Marie – Jaca 89 km

Vanaf nu volgen we de Hispaniaroute in omgekeerde volgorde, alleen maken we vandaag toch even een omweg. De Hispaniaroute gaat namelijk over de Port d'Arias (1760 mtr.). Dat is van de andere kant geen probleem, maar vanuit Frankrijk moet er een helling van 15% genomen worden. Dat lijkt ons met nog te weinig fietskilometers in de benen te heftig en we besluiten via de Col du Somport de Pyreneeën over te steken; ook niet mis, maar te doen.
We beginnen onze tocht op een hoogte van 200 mtr. De col ligt op 1640 meter, dus we stijgen vandaag zo’n 1400 mtr!!!
Het eerste gedeelte is rustig infietsen; iets meer dan vals plat, maar heel geleidelijk wordt het steiler; vaak via een kuitenbijtertje stijgen we weer een stukje hoger, waarna we weer een stukje ‘vals’ krijgen. Ik zeg tegen Henk: Wanneer het zo door gaat is het een makkie”. Het wordt koeler, een teken, dat we steeds hoger komen. De zon steekt, het is wolkenloos weer en we smeren nog maar eens extra met factor 8.
Wat een mooie klim; een prachtige tocht door de Val d’Ainsa. Gestaag klimmend gaan we verder; even een 7%-er tussendoor. Dan komen de borden voor de tunnel die nog niet zo lang geleden geopend is. “Verboden voor fietsers”. We willen ook helemaal niet door de tunnel; we willen de pas. Goed, de tanden moeten wel even op elkaar en de tandjes mogen bijna allemaal de ketting voorbewegen, aangestuurd door onze benen. Geen genade meer 9 kilometer 9% stijgen. We hanteren het principe dat ons vorig jaar goed is bevallen. Om de 2 kilometer even stoppen, wat drinken, een Aldi mueslireep, even om ons heen kijken en zo rustig naar boven trappen.
Col du Somport. We hebben hem te pakken. Wat een prachtig uitzicht naar alle kanten op de omgeving.
Maar we moeten verder en dat lokt. Dalen! Daarbij moet ik vol in de remmen. Mijn Idworx zwiebelt en zwabbert, is verre van stabiel en bijna niet in toom te houden. Dit is beslist niet leuk.
We gaan eerst maar eens vocht aanvoeren in het Skioord 1 km beneden de top; 2 liter sinaasappelsap, 1 ½ liter water en een familiebaal Lays voor het zoutgebrek. Het sap gieten we achter elkaar naar binnen en nog voelen we niet dat we vocht gehad hebben. Het absorbeert direct. We dalen verder en krijgen het koud. Geen wonder, we hoeven de 33 km, naar Jaca niet te trappen. Wanneer we wel even iets bij moeten trappen, kreunen de inmiddels verstijfde spieren.

In Jaca worden we door het Spaanse VVV naar Camping Victoria verwezen, 2 km buiten Jaca. Het is een eenvoudige, doch schone camping. Wel even een tegenvaller dat mijn douche koud is; Henk heeft meer geluk. Ik heb zin om zelf te koken; Henk haalt bier bij en wat verzigheden voor de macaroni.

Nu zit ik te schrijven voor de bar, met ook al weer een Cerveza (bier) voor mij. Nog even de route voor morgen bekijken en dan slapen. Volgens mij is dat totaal geen probleem al gaat de hoofdweg langs de camping.
“Hé, een SMS-je”. Martin. “Ik ben 14 – 19 september in Malaga”. Leuk, wij hopen er dan ook te zijn; ben benieuwd.

Terug naar index