Maandag 1 september Molina – Canamares 75,5 km.

Heerlijk geslapen Zo af en toe hoorden we flarden van het rockconcert of het geknal van vuurwerk, maar gelukkig in de verte. We krijgen eerst een Spaans ontbijtje, ook hier worden we om 9 uur opgevrolijkt door de stadskapel, die de stad moet behoeden voor inslapen. Alle winkels zijn dicht behalve de bakker. Gelukkig hebben we nog een restje jam. Bevoorraad stijgen we het stadje uit en genieten weer van een prachtige route al wel weer met heel veel tegenwind. Het blijft maar stijgen, de weg is goed, bochten zijn er uit gehaald, maar voor de fietser betekent dit wel een aantal procentjes meer. We krijgen 3 lange 13%-ters achter elkaar voor de kiezen, gevolgd door een 8%-ter. Dit alles gaat wel door een prachtige kloof, La Hoz de Beteta en later door het nationale park Alto Tajo.We eten wat in Beteta. De 10-%-ter een poosje later, omdat wij niet door de tunnel mogen en over de berg heen moeten, doet ons niks meer (zeggen we op dat moment heel stoer). De natuur is overweldigend. De afdaling moet voorzichtig genomen worden door mij, door de wel erg harde wind, is het wiebelen van mijn fiets nog veel erger vandaag; ik vind het beangstigend. Inmiddels is er ook nog een tikje ergens aan de voorkant bijgekomen. Al met al het schiet niet zo erg hard op en is het erg vermoeiend.
Even voor Canamares ligt aan de kant van de weg een camping, waar wij gepland hebben te overnachten. Wij blijken de enige gasten te zijn. Gelukkig kunnen we er nog wel wat eten en drinken kopen, zodat we vanavond aan de macaroni kunnen.
Wanneer we even op het terras neerstrijken, maakt de beheerster ons duidelijk dat zij vanavond weg gaat en ze hangt een telefoonnummer op het prikbord waar we naar toe kunnen bellen, mocht er iets zijn."Maar dat zigeunerkamp dan, daar aan de overkant van de weg, geeft dat geen problemos?" vraag ik, mij even als een klein kind voelend, die voor het eerst alleen moet oppassen. Ze kijkt me een beetje vreemd aan, zo van 'waar heb je het over'. Dat stelt mij gerust. Even later vertrekt ze, doet het hek op slot en wij zitten achter slot en grendel. Henk probeert toch maar even het kleine poortje naast het grote hek en na enig geprobeer blijkt dat dit open wil.

Terug naar index