HISPANIA ROUTE van Castets naar Malaga 22 augustus – 19 september 2003

“Voor wie doe ik dit…ik weet niet of ik dit nog wel leuk vind“, roep ik vertwijfeld, wanneer ik met pijnlijke strak gespannen kuiten en bovenbenen, bijna alle tandjes van mijn derailleur gebruikend, naar boven worstel over de zoveelste lange steile helling.
Ik hoef geen antwoord.
Even gaat het makkelijker. Dat is op de Ebrovlakte waar we met de wind in de rug, soms een snelheid van boven de 40 km per uur halen. Daarna hebben we de wind de hele tocht niet meer mee gehad. Goed, één keer 8 km mee, omdat we verkeerd gefietst waren. Elke dag tegenwind of schuin van voren of opzij. En dan heus geen kinderachtig briesje, nee een wind zoals in de polder of op de Afsluitdijk. Soms zo hard, dat we bergafwaarts mee moesten trappen. Is het dan vreemd, dat je zo af en toe vertwijfeld roept, wat de mens toch bezielt?

Waar we dan wel mee bezig zijn? "De Hispaniaroute", een beschreven fietstocht door Kees Wisse, van Malaga naar Pau in Frankrijk. Wij fietsen de tocht vanuit Frankrijk naar Malaga. Niet om lekker tegendraads te zijn, maar omdat het ons praktischer leek in deze periode, eind augustus - september naar de warmte toe te fietsen.Ook dit jaar zijn we er na een poosje wel weer achter gekomen, wat ons motiveert om weer aan zo’n krachsinspanning te beginnen. Het is niet de prestatie, dat hoeft niet meer zo nodig al is het natuurlijk wel leuk te kunnen zeggen, dat we zo’n 1550 km dwars door Spanje zijn gefietst, waar geen weg vlak is (Spanje is na Zwitserland het meest bergachtige gebied van Europa).

Wat ons steeds weer drijft om een dergelijke tocht te fietsen is het ‘beleven’ van de omgeving, het voelen van de macht en kracht van de natuur. Het glijdt niet zomaar voorbij, gestaag vordert je weg, langzaam glijdt het landschap voorbij en elke keer wanneer je na een klim de top bereikt, krijg je als beloning weer een ander landschap voorgeschoteld. Hoe vaak hebben we geroepen. “Oh kijk toch eens, wat schitterend”. We voelen de wind en de warmte, ruiken de geur van de omgeving, verschroeid gras en aarde, de olijven, die plukklaar in de onmetelijke boomgaarden hangen. Ook ruiken en proeven we gesmolten asfalt, stof van de akkers, of opwaaiend gruis daar waar ze met de weg bezig zijn. Alles is zo dichtbij.

En met een beetje inleven in het verleden voel je de inspanning die de mens vroeger heeft moeten doorstaan, wanneer er een Monesterio boven in een gebergte is gebouwd. Al stijgen wij nu dan moeizaam op de fiets over een asfaltweggetje er naar toe, we voelen dezelfde wind en de warmte, horen en zien dezelfde dierensoorten die daar toen ook al leefden; zo zijn we net iets dichter bij de sfeer van het verleden, dan wanneer je met de auto, met de airco en muziekje aan, er naar toe rijdt.

Daarom weer een reisverhaal, niet alleen praktische bevindingen, maar vooral een verslag van ónze beleving van deze reis.

Eerst nog even een RECTIFICATIE vooraf.
In mijn verhaal heb ik het regelmatig over het ‘wiebelen’ - ontstabiel zijn van mijn nieuw, dit jaar op de markt gebrachte, Idworx. Dit euvel in imiddels naar alle tevredenheid opgelost in overleg met de ontwerper en de dealer
Rein Veenendaal

Nieuwsgierig geworden naar de Idworx? Bezoek de site: http://www.bikebasics.de

En als je dan ook van die mooie waterdichte fietstassen wilt, die wij ons dit jaar hebben aangeschaft bij de nieuwe fiets (het moest wel 'smoelen') - Ortlieb - heel erg tevreden, van harte aanbevolen, kijk dan eens bij de fietsvakantiewinkel. Je kunt ze daar online via deze site bestellen.
.