Van Madrid naar huis per fiets 2006

Antwoord aan Jan en alleman: wat bezielt ons

Voor het laatst bijgewerkt op 29-01-2007

Home
Inleiding
Trajectgegevens

 

09/5 Beekbergen-Calera y Chozas
105 Carrascalejo
11/5 Guadalupe
12/5 Guadalupe
13/5 Deleitosa
14/5 Camping Park Monfraguë
15/5 Cuacos de Yuste
16/5 Navaconcejo
17/5 Hervas
18/5 La Alberca
19/5 Embalsa Guijdelo
20/5 Alba
21/5 Avila
22/5 Segovia
23/5 Segovia
24/5 Cantalego
25/5 Retortillo de Soria
26/5 Soria
27/5 Soria
28/5 Arnedillo
29/5 Olite
30/5 Lumbier
31/5 Isaba
01/6 Pyreneeën - Oloron St.Marie
02/6 Dax
03/6 La boubeyre
04/6 Arres - Bassin Arcachon
05/6 Carcans - Ocean
06/6 Carcans - Ocean
07/6 Carcans - Ocean
08/6 Soulac sur Mer
09/6 St Jean d 'Angely
10/6 Melle
11/6 Airvault
12/6 St Mathurin s Loire
13/6 Lac
14/6 Sees
15/6 Brionne
17/6 Gueures
18/6 Port le Grand Winereux
19/6 St. Jakobskapelle
20/6 Middelburg
21/6 Rotterdam
22/6 Beekbergen - thuis
   
   
 

 

 

 

Zondag 28 mei 2006 Soria - Arnedillo 80 km

Jan, eigenlijk zie ik er een beetje tegenop om weer te gaan fietsen. Dat heb ik meestal na een dag rust. Nee, nu niet zeggen: was er geen treinstation, dan pak je toch gewoon de trein? Nee, ik hoop dat je je inmiddels een beetje kunt inleven in mijn karakter maar ook in de drang - het weer intens beleven van deze nieuwe dag - dat je weet dat het stellen van die vragen zinloos is. Het zou mij irriteren, net zoals ik nu lichtelijk geïrriteerd ben zonder reden. Ik moet gewoon even op gang komen, de benen moeten even weer aangespannen worden en ik moet gepakt worden door de beleving van het reizen. Dus klim maar weer achterop, en reis mee.

Nadat we ons in de zondagse stadstilte van Soria hebben begeven, wat een verademing, geen verkeer, vinden we het kleine weggetje SOP 1206 dat ik heb ingekleurd op de kaart. We hebben de fietstassen in ieder geval gevuld met heerlijk brood, gekocht bij de luxe bakker in de hoofdstraat. Daar komt Henk in gespek met een vrouw, die helemaal enthousiast wordt, als ze hoort,dat we naar Arnedillo gaan. Eerst al over onze onderneming - wat een eind en haar man fietst ook, maar dan op een racefiets, maar niet zo ver - dan over Arnedillo zelf, "hay un balnerario". "Oh", zeggen we. We fietsen buiten de stad licht stijgend door een groen landschap met zicht op de hoge bergen, hier en daar bedekt met sneeuw, voor ons. Kunnen dat de toppen van de Pyreneeën al zijn?
We komen door een lege armoedige verstilde leegte. De boerendorpjes zijn half of soms totaal ontvolkt en erg oud en vervallen. Hier en daar heeft een rustzoeker zo'n huisje gerenoveerd. In het zo goed als verlaten plaatsje Estepa de San Juan hebben we van boven af zicht op een schattig romaans kerkje deels opgebouwd uit stapelstenen. Het zou toch zonde zijn als dit verloren gaat.

We komen uit op de C 115 en klimmen gestaag verder steeds maar rechtdoor tot de pas de Puerto de Oncala op 1454 mtr. Dan denk je toch dat je het voorlopig gehad hebt, maar nee, na gedaald te hebben moeten we weer klimmen en gaan we weer opnieuw naar 1450 meter.
In de winter moet het hier onherbergzaam zijn; er staan overal grote hekken om lawines op te vangen. We lunchen daar in een soort schuilhokje, alweer warm aangekleed, want de wind is fris. We hebben zicht op grote windmolens. Het lijkt erop dat we daar naar toe moeten; nog verder klimmen dus. Het is jammer dat we daar geen foto's hebben gemaakt. Maar als we even later op het punt komen waar we denken nog verder te moeten klimmen, maar waar blijkt dat we min of meer op dezelfde hoogte blijven fietsen, en wel door zo'n overweldigend landschap met zicht op bergtoppen en grijze rotsmassa's naast ons, dan besef je dat het gewoon met foto's maar ook niet met woorden, is vast te leggen. Het waait inmiddels erg hard, de weg is smal en ik heb alle moeite, om de fiets op de weg te houden. Soms gil ik als de wind me in zijn greep krijgt. Wat ben je toch nietig en heb je gewoon niks te vertellen. We stoppen regelmatig om naar de gieren te kijken. Grote zwermen van wel dertig tot vijftig bij elkaar. In de buurt van een boerderij, die heel eenzaam en totaal alleen, maar niet verlaten iets beneden ons ligt, moet wel een kadaver liggen. De gieren vliegen af en aan. Erg indrukwekkend. Een poos later komt toch het moment van dalen. Ik denk zeker zo'n 10 km aan één stuk tot El Villar, waar we ons verwonderen over de huizen die bestaan uit ongemetselde gestapelde stenen, ongelooflijk, de sfeer die er hangt; rust, leegte. Mocht dit dorpje eens vergeten zijn, het zal weer worden ontdekt. Het is zo puur. Maar of de mensen in het dorpje er op zitten te wachten?
We komen bij het tegen de rots aan geplakte dorpje Yanguas. We proberen de fietsen naar boven te schuiven maar het is zo steil, dat het niet lukt. Vanaf een terras worden onze inspanningen gade geslagen en ons toegeroepen, dat we van de andere kant makkelijker naar binnen kunnen fietsen. Het is inderdaad een aardig dorpje met een kleine Plaza Mayor, een leuk kerkje en een kasteelruine. Alweer geen foto's; de sfeer was niet goed vast te leggen. Tot onze verrassing zien we een even later buiten het dorp een vervallen kasteeltje, waarmee men bezig is het te restaureren. Er staat een heel vreemd torentje bovenop. Volgens mij heeft iemand zijn eigen fantasie gebruikt en wil hij een droomwereld voor hemzelf creëren. Volgens mij lukt dat wel als naar de omgeving vanuit dat torentje kijkt. Er komen nogal wat toeristen naar Yuanguas, misschien wordt het kasteeltje tot hotel verbouwd. Ik denk dat dit oude stadje het wel redt, want het toerisme heeft zijn oog er op laten vallen.
We fietsen daarna door een schitterende nauwe kloof, hoge wanden naast ons en een riviertje dat steeds maar druk doende is de watermassa voort te stuwen. En het is er zoooo rustig. Bijna geen verkeer.
Als we de kloof hebben verlaten wacht ons al weer een verrassing. Een vervallen Ermita, Ermita de Constution. Ook hier raak ik erg van onder de indruk. Wat heeft er zich hier af gespeeld. Waarom dat kruis, waarom die afbeeldingen? Hoe dachten ze in die tijd. Henk vindt het wel even best en van afstand ook mooi.

Natuurlijk is ook deze vakantie de weg even weg. Het valt gelukkig allemaal wel mee, vooral omdat het zondag is en er niet getimmerd wordt aan de weg.
We komen al vrij vroeg in Arnedillo aan en vinden het aardige pensionnetje Carmen. Na gedoucht te hebben gaan we, zoals het een zich aanpassende toerist in Spanje betaamd, een siësta houden. En dat is misschien wel de meest grote misser, die we in deze vakantie gemaakt hebben.

Na het slaapje lopen we nog even naar de rivier. Er zitten, ondanks dat het al vrij laat is en het al fris begint te worden, mensen in de Rio Cidacos. Moedig hoor, denken we. Er zijn allemaal volkstuinen richting rivier en die krijgen minstens zoveel aandacht van ons. De rivier ligt mooi beschut, aan de overkant van het stadje stroomt hij langs een hoge rotswand. Maar om er zo 's avonds, als de zon al onder is, nog in het koude rivierwater te gaan zitten, lijkt ons overdreven. We lopen weer naar boven en vinden een goed restaurant met aan de overkant van de weg hun leuke terras waar we heerlijk eten. Dat sausje uitlaatgas zo af en toe negeren we gewoon.