Van Madrid naar huis per fiets 2006

Antwoord aan Jan en alleman: wat bezielt ons

Voor het laatst bijgewerkt op 29-01-2007

Home
Inleiding
Trajectgegevens

 

09/5 Beekbergen-Calera y Chozas
105 Carrascalejo
11/5 Guadalupe
12/5 Guadalupe
13/5 Deleitosa
14/5 Camping Park Monfraguë
15/5 Cuacos de Yuste
16/5 Navaconcejo
17/5 Hervas
18/5 La Alberca
19/5 Embalsa Guijdelo
20/5 Alba
21/5 Avila
22/5 Segovia
23/5 Segovia
24/5 Cantalego
25/5 Retortillo de Soria
26/5 Soria
27/5 Soria
28/5 Arnedillo
29/5 Olite
30/5 Lumbier
31/5 Isaba
01/6 Pyreneeën - Oloron St.Marie
02/6 Dax
03/6 La boubeyre
04/6 Arres - Bassin Arcachon
05/6 Carcans - Ocean
06/6 Carcans - Ocean
07/6 Carcans - Ocean
08/6 Soulac sur Mer
09/6 St Jean d 'Angely
10/6 Melle
11/6 Airvault
12/6 St Mathurin s Loire
13/6 Lac
14/6 Sees
15/6 Brionne
17/6 Gueures
18/6 Port le Grand Winereux
19/6 St. Jakobskapelle
20/6 Middelburg
21/6 Rotterdam
22/6 Beekbergen - thuis
   
   
 

 

 

 

Donderdag 1 juni 2006 Isaba - St Oleron 81 km

We vinden dat we de laatste ochtend in Spanje goed moeten starten en ontbijten in het hotel. Het ziet er niet Spaans uit - croissantje en jam - concluderen we verheugd. Het is een royaal ontbijt, ruim voldoende brood, sapjes en beleg. Ik weet niet of we ons ook moesten schamen, want we hebben alles opgegeten. Maar we zullen deze brandstof hard nodig hebben. We merken dat het al weer erg koud is, en nadat we nog even langs de bakker zijn gegaan voor proviand voor onderweg, rijden we eerst gestaag klimmend langs een riviertje, welke gevoed wordt door kletterend water vanaf de rotsen. We passeren de camping, waar we in eerste instantie heen wilden. Zou leuk geweest zijn als het warmer geweest was. We komen steeds dichter bij 'de muur' van de Pyreneeën. Moeten we daar echt overheen? We zien geen opening. Na een scherpe bocht is het dan zo ver. We zien de weg ineens met meerdere procenten stijgen en dat voelen we ook gelijk. De ademhaling gaat zwaarder, het is even wennen, maar het gaat goed. Zo af en toe stoppen we even, kijken achterom naar het schitterende uitzicht, nemen een nieuw hapje lucht en dan voorwaarts. Na elke bocht hebben we steeds beter uitzicht op de schitterende rotspieken met sneeuw op de toppen. De vandaag ook al weer harde tegen/zijwand maakt het een stuk zwaarder. Er is amper te fietsen als hij om de hoek van een rots blaast. We zien grote vogels, gieren of arenden van een onbekend merk. Bruin van boven en wittig/zwart aan de onderkant. We zien er zeker 15 stuks. ?Even later een aangevreten vos. Dan weer een soort kraaien, maar dan een ranker soort. Er zijn ook hier weer diverse vogelaars te vinden. Verder is er geen verkeer. We zijn bijna alleen in deze machtige wereld. Even voor de laatste twee kilometer naar de top is het even gelijkvloers. Het is inmiddels zo koud, dat we de regenjassen er weer bij aan trekken en ik een pantanidoekje op doe onder de helm. Waar zijn de handschoenen? Oef, welke fietstassen. Toen wist ik het niet te bedenken; maar natuurlijk hebben ze bij de sokken in gezeten. Het laatste stuk gaat door een indrukwekkend maanlandschap met overal rotspieken met sneeuw. We zijn er; op de Col de la Pierre St Martin op 1760 mtr. We zoeken de luwte achter een vuilcontainer en eten daar ons brood voordat we aan de afdeling beginnen.

Zullen we dan nu eens achterom kijken Jan? Het liefst zou ik jou het woord geven. Vragen of je nu begrepen hebt wat mij altijd maar weer bezielt om uitdaging te zoeken. Volgens mij hoeft er niet zo ver gezocht te worden.
Uitdaging in inspanning, uitdaging in 'beleven'; de natuur waarnemen, het landschap, de dieren, maar ook de mensen die er wonen. Zoals wij in Beekbergen wonen en dat eigenlijk heel gewoon vinden, zo zullen zij er niet dagelijks bij stil staan, wat hen vasthoudt in de kleine Spaanse dorpjes. De mensen lijken tevreden met hun bestaan. Maar of ze de mooie natuur nog zien? Ik kan me niet voorstellen dat je er zonder kunt. Ik zou ook niet weten of ik op den duur niet weer naar het groene Nederland zou verlangen en dan vooral naar de Veluwe, als ik lang van huis zou zijn. Maar er is natuurlijk meer dan de natuur; het verleden, maar ook het heden waarin je leeft. Want ook thuis beleef ik de dag. Ook dan geniet ik net zo van de natuur, de (soms wel wat voorspelbare) mens - ik ben er één van - en zoek ik ook uitdagingen, dingen die mijn geest prikkelen én dan weer naar rust, omdat ik mezelf weer eens te enthousiast in van allerlei dingen gestort heb.
Is het dan toch mijn karakter dat mij er toe zet om op deze manier te reizen? Waar ik mijzelf zo af en toe tegenkom, door de inspanning die geleverd moet worden, maar tegelijk ook van de dingen zo dicht bij en om me heen kan verwonderen en genieten? Het woord presteren past hier niet in, wel nieuwsgierigheid, belangstelling, uitdaging zoeken, misschien grenzen zoeken - nu kan het nog - maar de meeste voldoening komt uit het totaalplaatje: het landschap, natuur-cultuurbeleving, dicht bij de mensen, uitdaging zoeken; leven en beleven.
Een poosje op deze manier en dit tempo langzaam 'bewegend stilstaan' bij alles wat je ervaart.

Misschien had je iets diepzinnigers verwacht. Ik misschien ook wel, maar het is niet boven komen drijven dus waarom zal ik er naar zoeken. Je hebt nu vast wel een antwoord op jouw vraag. Vanaf nu zal ik je niet meer willen overtuigen.
Dag Jan, ik fiets nu verder naar beneden. Ga mee, reis mee, geniet mee, want we zijn nog lang niet thuis.

We suizen naar beneden. We passeren loslopend vee, en gelukkig duurt het niet lang, of we fietsen weer tussen bomen. We stoppen. Willen eigenlijk toch wel de handschoenen, want de vingers zitten gekromd om het stuur. Maar aan de andere kant zien we er tegenop om met die koude handen de fietstassen los te peuteren. Misschien wordt het nu snel warmer; daar hopen we dan maar op en fietsen verder naar beneden. Werkelijk een schitterende afdaling. Prachtige uitzichtspunten nu op de noordflanken van de Pyreneeën. Het is anders, natuurlijk ook sneeuw, maar ook veel groener. Het wordt nog Franser als we door de eerste dorpjes fietsen. We worden al snel opgewarmd en in Arette kan de regenjas uit. De camping in St. Oleron Ste Marie is snel gevonden. We zijn er al eens eerder geweest. We treffen een leuk jong Nederlands stel, die ons allerlei vragen stelt over de overtocht over de Pyreneeën. Ze zien er een beetje tegenop. Zij is de remmen van de fietsen nog even aan het inspecteren, versnelling aan het bijstellen en hij leest de routebeschrijving nog eens door.
We vragen of zij een supermarkt weten, maar we hoeven niet van hen niet te gaan. Zij hebben vandaag inkopen gedaan in een Hypermarché en veel te veel ingekocht tot artisjokken toe. We zetten alles wat we hebben op de picknicktafel van het tentenveld en hij bakt en braadt wat rauw is met heerlijke kruiden. Ze hebben echt lekkere dingetjes. Ik heb nog wat Spaanse voorraden en kaas uit Roncal. We eten heerlijk en het is reuze gezellig. Ik vertel, hoe kan het anders, over Het Park de Hoge Veluwe.
Wij gaan daarna nog even het stadje in voor een pilsje. Het is nogal zoeken en de gezellige Spaanse sfeer mist in de bar waar we uiteindelijk neerstrijken.

Maar we moeten vooruit kijken, niet achterom, dat kan wel achteraf als we thuis zijn en daar ben ik nu mee bezig tijdens het schrijven van dit verslag. Hoewel, dan moet ik toch ook steeds weer vooruit denken.