2008 Madrid - Portugal - Douro-Duero - Madrid

Madrid - El Escorial - -Guijuelo - La Alberca - Ciudad Rodrigo - Portugal: langs de Douro Barco de Alva -

Miranda de Douro - terug in Spanje: Zamora - Tordesillas - Aranda de Duero - Soria - Madrid

 

Voor het laatst bijgewerkt op 03/01/2009

Home
Inleiding en Trajectgegevens

 

28/6 Beekbergen-El Escorial
29/6 El Escorial
30/6 ElEscorial-Navaluenga
01/7 Navaluenga-Hoyos
02/7 Hoyos-Guijuelo
03/7 Guijuelo-San Miguel
04-7 San Miguel-Ciudad Rodrigo
05/7 Ciudad Rodrigo
06/7 CiudadRodrigo-Barca de Alva
07/7 Barca de Alva-Mogadouro
08/7 Mogadoura-Miranda de Douro
09/7 Miranda de Douro
10/7 Miranda de Douro-Zamora
11/7 Zamora-Tordesillas
12/7 Tordesillas
13/7 Tordesillas-Penafiel
14/7 Penafiel-Aranda de Duero
15/7 Aranda de Duero
16/7 Aranda de Duero
17/7 Aranda-Ucero
18/7 Ucero
19/7 Ucero-Quintanar
20/7 Quuintanar-Vinuesa
21/7 Vinuesa-Soria
22/7 Soria-Retortilla
23/7 Retortilla-Atienza
24/7 Atienza-Siguenza
25/7 Siguenza-Jadraque
26/7 Jadraque-Madrid
27/7 Madrid-Beekbergen
   
   
   
   
   
   
 

 

 

 

Woensdag 2 juli 2008 Hoyos del Espino - Guijelo 90 km

"Hoe komen we morgen aan brood", was de eerste gedachte 's morgens en de laatste was: "Wat een dag". Luister en huiver.

Het horloge moet om half zeven zijn afgelopen, maar we worden pas wakker om 7.40 uur. 's Nachts was het koud, maar we staan ook op 1200 mtr. Als ontbijt eten we koekjes en hopen een bakker te vinden in Hoyos del Campo. De winkel is nog niet open en we gokken op Navacepeda. Nada, de bar is gesloten en er is geen winkel en we moeten op koekjes aan de klim beginnen naar 1909 mtr. De stijging is in het begin zo'n 5 % maar na het boerendorp La Herguijuela (50 inwoners) wordt het menens. We kunnen daar wel water tanken. Er is ook een rijdende kledingwinkel en een van de oudjes moet onder de galerij van het oude kerkje een broek passen. We klimmen verder nu met een stijging van 7/8%. We genieten van schitterende vergezichten met uitzicht op de sneeuw van de Sierra de Gredos. Onderweg zien we nog een loslopende stier. We hebben de tactiek bij klimmen dat we om de 2 of 3 kilometer even mogen afstappen voor een slokje en een hapje lucht, maar nu is het geen probleem om iets verder door te fietsen. Op de top is het koud. Wolken rollen vanaf de andere kant naar boven en ineens staan we in de mist. Snel trekken we de regenjassen aan en dalen naar beneden. Een stevige afdaling, waarbij we aardig in de remmen moeten en dat valt niet mee met ijskoude handen. In Piedrahita aangekomen gaan we direct naar een bar om op te warmen. Koffie met een bocadilla met gebakken ei. Piedrahita is een leuk dorpje om een pleintje heen. Wat fietsen nog even naar een erg lelijk paleis van Alva. Maar we moeten verder; het blijft fris maar de regenjas kan uit. Het gaat nu wat makkelijker, maar helemaal vlak is het niet natuurlijk. Henk zit nog steeds in de gewenningsfase en op een gegeven moment, als we even rusten bij een bushalte, mompelt hij of ik even een taxi wil belen, of nog beter 112. "Kunnen ze me komen opvegen". Ik vat het samen en zeg: "Bel 112 en neem de bezem mee". Beetje relativeren helpt meestal wel. Maar zou het een voorgevoel geweest zijn voor wat er gaat komen?
Het vervolg is een leuk traject door glooiend landschap en wij glooien voort. Hier en daar zien we zwarte Ibericozwijnen onder de steeneiken. Eindelijk komen we bij het stuwmeer waar onze camping aan moet liggen en we zien hem ook liggen in de verte. We bestuderen de kaart en zien dat we zeker nog 12 kilometer moeten fietsen om er te komen. Niet iets om vrolijk van te worden en als ik Henk waarschuw om niet zo gevaarlijk langs de kant van de weg te gaan staan, is het antwoord: "Laat ze me maar plat rijden, dan hoef ik tenminste niet meer te fietsen". In die fase zijn we dus aanbeland. We zijn al eens eerder op deze camping geweest en weten dat de laatste 2 km naar de camping heel erg daalt. Voor vandaag is dat niet erg, maar morgen moeten we er wel weer uit. Als we ons willen aanmelden, blijken we niet welkom. De huisjes op de camping zijn afgehuurd door een groep met moeilijk opvoedbare kinderen. Na wat heen en weer gebel, mogen we er staan, maar niet douchen. We willen niet blijven, maar het idee om weer naar boven te moeten fietsen!! Henk heeft een idee. Ze hebben daar heerlijke tapas en daar doen we ons tegoed aan plus nog eens de nodige cola, voordat we terug klimmen naar het hamstadje Guijlejo. Daar vinden we een prettig hotel, waar we goed worden ontvangen.

We eten later in een bar met natuurlijk jamon Iberico. Het stadje zelf is doods maar we vinden het niet erg om niet al te laat te gaan slapen.