2008 Madrid - Portugal - Douro-Duero - Madrid

Madrid - El Escorial - -Guijuelo - La Alberca - Ciudad Rodrigo - Portugal: langs de Douro Barco de Alva -

Miranda de Douro - terug in Spanje: Zamora - Tordesillas - Aranda de Duero - Soria - Madrid

 

Voor het laatst bijgewerkt op 03/01/2009>

Home
Inleiding en Trajectgegevens

 

28/6 Beekbergen-El Escorial
29/6 El Escorial
30/6 ElEscorial-Navaluenga
01/7 Navaluenga-Hoyos
02/7 Hoyos-Guijuelo
03/7 Guijuelo-San Miguel
04-7 San Miguel-Ciudad Rodrigo
05/7 Ciudad Rodrigo
06/7 CiudadRodrigo-Barca de Alva
07/7 Barca de Alva-Mogadouro
08/7 Mogadoura-Miranda de Douro
09/7 Miranda de Douro
10/7 Miranda de Douro-Zamora
11/7 Zamora-Tordesillas
12/7 Tordesillas
13/7 Tordesillas-Penafiel
14/7 Penafiel-Aranda de Duero
15/7 Aranda de Duero
16/7 Aranda de Duero
17/7 Aranda-Ucero
18/7 Ucero
19/7 Ucero-Quintanar
20/7 Quuintanar-Vinuesa
21/7 Vinuesa-Soria
22/7 Soria-Retortilla
23/7 Retortilla-Atienza
24/7 Atienza-Siguenza
25/7 Siguenza-Jadraque
26/7 Jadraque-Madrid
27/7 Madrid-Beekbergen
   
   
   
   
   
   
 

 

 

 

6 juli Ciudad Rodrigo - Barca de Alva 3 km

Vandaag vertrek om 8.15 uur en deze keer fietsen we op cornflakes. Een lange broek zou niet misstaan hebben, het is koud. Om 11.00 uur geeft de thermometer nog maar 15 graden aan en dat bij een wolkenloze blauwe hemel. Kan er een poolwind uit het westen komen? Het landschap is glooiend, ruige grasvelden met hier en daar steeneiken en grote brokken steen of rotsen hier en daar verspreid. We zien koeien in allerlei kleuren met daar boven allerlei soorten roofvogels. En die beesten hebben zeeen van ruimte. Vaak schrikken ze van ons en gaan er dan rennend vandoor. Fietsers zijn hun onbekend.

In het dorpjeLubrales eten we in een bar wat tapas en heerlijke tortilla, welke net uit de oven komt en warme broodjes ham/kaas. Ook de Spanjaarden groeten ons met Frigo! (Koud hè?). Al snel na Lumbrales gaan we weer het gebergte in, maar dalen daarna zeker zo'n 8 km. We passeren Rio Agueda en fietsen daarna door naar Barca de Alva, waar we voor het eerst de Douro zien, die we vanaf nu zullen volgen tot zijn oorsprong.

Het is feest in Barca; internationale speedbootraces. Als we bij het hotel informeren naar een slaapplaats blijkt het vol te zijn. We worden verwezen naar een plaatsje 20 km verderop en ook nog eens de verkeerde kant op. Maar de vriendelijke jongeman vraagt ons daarna even te wachten. Even later komt hij terug en wijst naar een wit huis aan de overkant. Daar kunnen we slapen. Zijn bejaarde vader staat ons al op te wachten. De fietsen worden in de garage gezet en daarna wordt onsonze kamer gewezen, een keurige logeerkamer, waarbij we 2 oude dametjes passeren, die ons nieuwsgierig vanuit een woon/slaapkamer aankijken. Het is nog vroeg, zo rond 2 uur en ik wil naar het stationnetje. Van daaruit gaat de trein door een prachtige kloof heb ik gelezen en misschien kunnen we een ritje naar een volgend station maken en ook weer terug natuurlijk.

Als we het stationnetje naderen zien we dat de ramen kapot zijn en ook de boompjes die tussen de rails groeien, geeft te denken. We lopen er doorheen naar het perron en daar zitten een stuk of 6 mannen aan een paar tafels gemaakt van kratten. We worden gewenkt en krijgen een beker wijn aangeboden en worden uitgenodigd om er bij te komen zitten. Ik ruik soep en even later sta ik boven de soeppot die om de hoek in het stationnetje op een gasbrander staat. De vrolijke gastheer gooit er allerlei soorten groenten in die ik niet ken en stukjes vlees. Wij mogen niet weg, want wij moeten wel de soep proeven. Even later komt de echtgenote van de gastheer met de kinderen met brood en salade. Er wordt een heerlijke salade gemaakt, waar we ook beslist van moeten eten. Ook daarna mogen we niet weg want er zijn nog levertjes, een soort vis in schelpjes, en toe meloen. Bij de vriendenclub zitten 2 wijnboeren, 1 maakt witte wijn en de ander iets sterkers en dat is rood. Naast de tafel staat een koelkast die aangesloten is op een aggregaat, die verderop achter op een vrachtautootje staat. In de koelkast staat dus een vat wijn en het nodige bier. Er is ook nog een Parkwachter bij van het Nationale Park Douro. Hij spreekt Frans maar een andere vriend Engels, de gastheer Spaans en zo komen we een heel eind. In het Nationale Park Douro hebben ze dezelfde problemen als bij ons. Er moet worden bezuinigd en hij is niet zeker van zijn werkbare uren. Ze vertellen dat ze daar elk jaar zijn tijdens de speedbootraces. Vanaf die plek kun je het goed volgen en nu hoeven ze geen entree te betalen dat is te duur voor de hele familie en ook geen duur eten te kopen. Onze vrolijke gastheer is zelf internationaal vrachtwagenchauffeur en is ook wel eens in Breda geweest. Ook was hij een keer over de afsluitdijk gekomen en dat vond hij maar niks; water aan beide kanten. Hij was blij dat hij aan de andere kant was. Alle verhalen gaan gepaard met een vrolijke lach. Vooral als ik vooraf wil weten wat voor vogeltjes het zijn die we voorgeschoteld krijgen. De wijn heeft zijn werk gedaan en ik begin met tok tok tok? Neeeeh, maar wat dan wel. Bij een van de mannen stromen de tranen van het lachen over de wangen, maar de serieuze kantoorman legt mij uit, dat het verantwoorde vogels zijn. Ik denk duif, want die zijn daar ontzettend veel.