2008 Madrid - Portugal - Douro-Duero - Madrid

Madrid - El Escorial - -Guijuelo - La Alberca - Ciudad Rodrigo - Portugal: langs de Douro Barco de Alva -

Miranda de Douro - terug in Spanje: Zamora - Tordesillas - Aranda de Duero - Soria - Madrid

 

Voor het laatst bijgewerkt op 03/01/2009

Home
Inleiding en Trajectgegevens

 

28/6 Beekbergen-El Escorial
29/6 El Escorial
30/6 ElEscorial-Navaluenga
01/7 Navaluenga-Hoyos
02/7 Hoyos-Guijuelo
03/7 Guijuelo-San Miguel
04-7 San Miguel-Ciudad Rodrigo
05/7 Ciudad Rodrigo
06/7 CiudadRodrigo-Barca de Alva
07/7 Barca de Alva-Mogadouro
08/7 Mogadoura-Miranda de Douro
09/7 Miranda de Douro
10/7 Miranda de Douro-Zamora
11/7 Zamora-Tordesillas
12/7 Tordesillas
13/7 Tordesillas-Penafiel
14/7 Penafiel-Aranda de Duero
15/7 Aranda de Duero
16/7 Aranda de Duero
17/7 Aranda-Ucero
18/7 Ucero
19/7 Ucero-Quintanar
20/7 Quuintanar-Vinuesa
21/7 Vinuesa-Soria
22/7 Soria-Retortilla
23/7 Retortilla-Atienza
24/7 Atienza-Siguenza
25/7 Siguenza-Jadraque
26/7 Jadraque-Madrid
27/7 Madrid-Beekbergen
   
   
   
   
   
   
 

 

 

 

7 juli Barca de Alva - Mogadouro 66 km

De wekker loopt om 8 uur af. We hebben heerlijk rustig geslapen. Om 9 uur staan we met de fietstassen voor de deur beneden, maar die blijkt op slot te zijn. Met andere woorden, we zitten opgesloten. We lopen eens wat op en neer, maar geen van de deuren die op de hal aansluit gaat open. Ik vind in de kamer waarvan de deur openstaat, een sleutelrek, met de sleutels passen niet op de deur. Ik ga nog maar eens naar boven om te kijken of ik iemand kan roepen vanuit het raam. Niemand binnen bereik. Dan hoor ik gesnurk uit een van de kamers komen. Ik loop nog eens extra hard over de marmeren trap en roep eens 'hola". Geen resultaat en Henk gaat het eens proberen. Naar aanhoudend "hola' geroep gaat er een deur op en staat de zoon ons heel slaperig aan te kijken. Hij blijkt daar ook te slapen. En ook hij heeft geen sleutel. Er blijkt nog iemand van het personeel te slapen dus die wordt ook gewekt, maar heeft eveneens geen sleutel. De zoon gaat daarna door de woonkamer en is denk ik door een raam naar buiten geklommen want hij komt door de voordeur weer binnen. Het blijkt dat opa de deur achter zich heeft afgesloten, want hij anders nooit schijnt te doen. We hebben de deur tenminste nooit anders gezien dan met de sleutel aan de buitenkant in het slot.

De zoon zegt dat we maar naar het restaurant moeten gaan en alvast moeten gaan ontbijten. Hij wil zich eerst opknappen en bijtrekken. Daar zit opa ook, zich van geen kwaad bewust, aan de koffie. Tijdens ons ontbijt wordt er een bus Spaanse dames gelost, die ook komen koffiedrinken dus het is maar goed dat de zoon wakker gemaakt is. Het is trouwens een vrolijke vent, die hoofdschuddend en lachend herhaald als hij ons ziet: "Hola, hola".

Het is inmiddels 10.00 uur als we vertrekken. In het begin is het een iets klimmende tocht met aan één kant rotsen en aan de andere kant in de diepte de Douro. Dat klimmen gaat de hele dag door, dan weer iets zwaarder, dan weer wat minder steil. Een mooie omgeving met aan de andere kant van de douro afwisselen kleine wijnvelden en olijfboomgaarden. Langs de weg staan kersenbomen. Daarna wordt het iets ruiger en steniger en de wijngaarden verdwijnen. In de buurt van Mogadouro wordt het weer wat lieflijker. Om de camping van Mogadouro te bereiken moeten we dwars door de stad en komen bij sportvelden en een groot zwembad. Daarachter ligt een vrij nieuwe keurig verzorgde gemeentecamping en er staat bijna niemand. Hooguit 5 plaatsen bezet. Alles ziet er keurig en schoon uit. We kunnen lopend naar het stadje. We lopen even naar boven naar het vervallen kasteel en daarna het stadje in. Overal op straat zwerven honden. Ook waren we niet zo gecharmeerd van een grote joekel. Hij was mank, maar ja dan kunnen ze nog wel bijten. We komen bij het restaurant, waarvan in een fietsgids van Luc Ooterman ons aanbevolen wordt om daar te eten. Het restaurant is nog niet open en als we vragen hoe laat we kunnen eten is dat om 8 uur. Wat vreemd, het is bijna 8 uur. We bestellen bier en olijven. Het meisje vraagt ons daarna of we wel weten dat het in Portugal 1 uur vroeger is dan in Spanje. Nee, dus. Grote pret, want we hebben vanmorgen dus om 8 uur het hotel(huis) op stelten gezet en zijn gisteravond al om 10.00 uur naar bed gegaan.

We vertellen de kok/eigenaar dat we op aandringen van de schrijver van het fietsboek bij hem zijn beland en dat we vooral zijn olijven moesten proeven. We krijgen gelijk nog een portie. Wij vragen hem voor ons een menu samen te stellen en dan het liefst met specialiteiten van de streek. Eerst port met diverse kaassoorten en meoen, daarna een heerlijke kalfsbiefstuk van de grill met allerlei veel groentes en als toetje de eigengemaakte flan. Het grillen gebeurt binnen op een grote grill in de hoek van het restaurant. Ik heb gelezen dat daar speciaal hout voor wordt gebruikt en toen we nog buiten een biertje zaten te drinken zagen we dat er een soort wilgetakken werden gebracht. We zijn helemaal enthousiast over de maaltijd en de eigenaar glimt van trots.
Bij het afscheid krijg ik een kus van de patron/kok en ook zijn dochter omhelst ons alsof we oude bekenden zijn.