2008 Madrid - Portugal - Douro-Duero - Madrid

Madrid - El Escorial - -Guijuelo - La Alberca - Ciudad Rodrigo - Portugal: langs de Douro Barco de Alva -

Miranda de Douro - terug in Spanje: Zamora - Tordesillas - Aranda de Duero - Soria - Madrid

 

Voor het laatst bijgewerkt op 03/01/2009>

Home
Inleiding en Trajectgegevens

 

28/6 Beekbergen-El Escorial
29/6 El Escorial
30/6 ElEscorial-Navaluenga
01/7 Navaluenga-Hoyos
02/7 Hoyos-Guijuelo
03/7 Guijuelo-San Miguel
04-7 San Miguel-Ciudad Rodrigo
05/7 Ciudad Rodrigo
06/7 CiudadRodrigo-Barca de Alva
07/7 Barca de Alva-Mogadouro
08/7 Mogadoura-Miranda de Douro
09/7 Miranda de Douro
10/7 Miranda de Douro-Zamora
11/7 Zamora-Tordesillas
12/7 Tordesillas
13/7 Tordesillas-Penafiel
14/7 Penafiel-Aranda de Duero
15/7 Aranda de Duero
16/7 Aranda de Duero
17/7 Aranda-Ucero
18/7 Ucero
19/7 Ucero-Quintanar
20/7 Quuintanar-Vinuesa
21/7 Vinuesa-Soria
22/7 Soria-Retortilla
23/7 Retortilla-Atienza
24/7 Atienza-Siguenza
25/7 Siguenza-Jadraque
26/7 Jadraque-Madrid
27/7 Madrid-Beekbergen
   
   
   
   
   
   
 

 

 

 

Maandag 18 juli Ucero 25 km

Het was koud vannacht en pas om 9 uur 's ochtends wordt het wat warmer. Eigenlijk is het een lekkere frisse berglucht. We wandelen even naar de uitgang van de camping en zien 3 jonge gieren die van een van de ouders vliegles krijgen. Eén kan het niet halen om op de rots terug te komen en moet landen op een richel. Nadat wij inmiddels koffie hebben gedronken bij de bar zien we hem weer opstijgen, want mammie is met de andere gieren terug gekomen. Miauwend als een buizerd lukt het hem om aan te sluiten. Je kunt duidelijk zien dat dit het jongste/kleinste exemplaar is.

Na het ontbijt gaan weop de fiets naar de Canon. De Parkwachter bevestigt dat we er met de fiets in mogen rijden en al spreken we elkaars taal niet, hij voelt mijn enthousiasme aan en grijpt een boekje met informatie over de fauna in het Park, onder de balie vandaan, wat ik mag houden. Bij een parkeerplaats turen we even in het water van de Rio Lobos en ontdekken een rivierkreeft. Na 2 km. houdt de asfaltweg op en gaat over in een graffelpad. Steeds staan we stil om naar de gieren en adelaars te kijken en te luisteren naar het gekrijs van de jongen die soms erg overstuur lijken na hun zweefvliegles. We komen bij een Ermita. We moeten over een bruggetje en daarna wordt het pad smaller en rotsiger. We fietsen langs steile rotsen en zien halverwege 'iets' waarop bijen werden gehouden. Steeds moeten we riviertjes oversteken via grote stenen. Inmiddels hebben we 6 oversteken gehad en we hebben er genoeg van. We verstoppen de fietsen en wandelen verder. We nemen de stuurtassen mee en het blijkt dat mijn bidon is leeggelopen. Alles drijft, de brillendoos staat vol water. Ik vind het om te lachen; Henk niet. We komen enthousiaste mensen tegen die een heel bijzondere gier hebben gezien. Wij vinden het inmiddels best en besluiten terug te gaan. We halen de fietsen op en gaan terug over de 6 oversteken. Onderweg zitten er regelmatig groepjes vlinders bij elkaar op het pad op plekken waar wat water ligt. Bij een fuente tanken we weer fris water. En daar ontdekken we dat Henk zijn kabelslot niet meer aan de fiets zit. Oei, wat kan Henk zwart kijken en hij wil niet terug om te zoeken. Weer die 6 oversteken over. Ik bepraat hem, want dat slot zullen we nog nodig zijn als we weer ergens in een stad parkeren. Als we terug keren ontdek ik adelaars met bruine kleine koppen. Zo mooi en zo dichtbij. Ik blijf achter bij de 2e oversteek en even later hoor ik Henk praten in het Spaans. Wandelaars wijzen hem er op dat er een locker in de boom hangt langs het pad. Wijfietsen terug en ja hoor na een km. hebben we hem weer terug gevonden.

Terug bij de camping gaan we douchen en wassen. Niet zwemmen, want het blijkt dat je voor het zwembad moet betalen en dat vinden we overdreven, want de camping is naar Spaanse binnenlandse begrippen nogal prijzig. We gaan naar het dorp op zoek naar een supermercado. Niente. Dus nu zitten we bij de bar en eten een zak chips.

Maar we zijn op de terugreis vanuit het dorp nog wel even bij het Bezoekerscentrum aangegaan. Wat was dat leuk. Allemaal opgezette dieren en een etage hoger een presentatie compleet met drukknoppen en geluiden. Ik kom met het meisje achter de balie aan de praat en vertel dat ik hetzelfde werk door in het Nationale Park de Hoge Veluwe. Ze schrijft het internetadres op en wil beslist gaan kijken. Haar Engels mag nog wel wat bijgespijkerd worden, maar ze doet erg haar best en is vriendelijk.