12 juni Miajadas – Trujillo 76,5 km

Over de ventweg fietst het toch wat prettiger dan over de vluchtstrook van de autostrada naast ons. In Miajadas kunnen we wel brood kopen, maar geen beleg. Dat wordt vandaag de hele dag chocopasta. Al direct buiten Miajadas worden we een boerenweggetje opgestuurd en fietsen we door indrukwekkend dor verlaten landschap met hier en daar een kurkeik en een boerderij. Opvallend zijn de grote aantal stenen; morenen, die in de landerijen liggen. De omheiningen rond de landerijen bestaan uit los op elkaar gestapelde stenen. Honderden mussen zitten in de bomen te kwetteren. De dorre heuvelige landerijen zijn gestoffeerd met prachtige koeien. Ze lijken op kleur bij elkaar gezet. Dan weer zien we een stapel goudbruine, dan weer, grijs, wit en natuurlijk ook rood- en zwartbont, maar niet te vergelijken met de Hollandse sappige koeien die in Nederland staan. Vooral de zwarte toro’s vond ik schitterend om te zien.
Bij een Y-kruising gaat het fout. Bert schrijft rechtdoor. Wij denken dat de rechterpoot van de Y rechtdoor is, Bert bedoelde de linkerpoot blijkt nadat we inmiddels zo’n 7 kilometer voor de wind de verkeerde kant op gefietst zijn en op de snelweg naar Miajadas uitkwamen. Dat leek ons niet goed. Een engels sprekende Spaanse jongeling wijst ons de weg. Dus tegen de wind in terug naar de andere poot van de Y. We vragen ons af hoeveel voor ons en na ons deze verkeerde poot genomen hebben. Vrienden van ons wel, horen we achteraf. Aan het eind van de goede weg krijgen we een erg smerige klim. We komen in één keer boven. Daarna krijgen we een stuk vlak over een mooie asfaltweg. We trappen behoorlijk door, want we willen voor twee uur (sluitingstijd) naar de supermarkt. We nemen niet de tijd om te eten en op mueslirepen lukt het ons om tien voor twee bij een supermarkt aan te komen, die de hele dag, tot 21.00 uur open blijkt te zijn.

We blijven ons haasten want we willen snel een hostal zien te vinden. In het weekend willen nog wel eens Madrilenen bezit nemen van de slaapgelegenheden. We hoeven niet zo lang te zoeken. De fietsen moeten we meenemen naar de kamer. Dat betekent dat Henk beide fietsen de trap op moet zeulen naar de 1e etage. We moeten de kamer iets anders inrichten om de fietsen kwijt te kunnen. We zijn nog niet binnen of het begint heel hard te regenen. En daarna duurt het niet lang of de airco gaat lekken. Henk haalt de receptie erbij. Als hij arriveert komt er inmiddels geen druppel meer uit, maar zodra hij weer vertrek is het niets anders dan plets, spat, plok-plok. We zetten er lege pakken pechesap onder en gaan het stadje in, want het is inmiddels droog en lekker opgefrist.

Wat een indrukwekkend mooi historisch stadje. Een prachtig Plaza Mayor met mooie bogengalerijen. Aan het plein liggen een paar paleizen. Teveel bezienswaardigheden om hier te beschrijven. We dwalen door de nauwe straatjes, bezoeken kerken en de stadsmuur. Er is teveel om in een middag te bekijken. We eindigen op een terras, gaan dan terug naar het hotel om de pijpen aan de broek te ritsen en strijken daarna neer onder een arcade op het meest simpele terras op de Plaza, bij Mesón La Troya op aanraden van Rik Zaal in het boek “Spanje, een reisgids”. We nemen een aperitief, een Poncho Cabellero, dat met veel zwier wordt ingeschonken. Vervolgens vragen we of we iets op het terras kunnen eten. Nee, maar wel binnen. Wij worden door de bar heen naar achteren geloodst, waar een ontzettend gezellig aangeklede eetzaal is met als wandversiering allerlei stenen borden uit alle windstreken. Volgens mij hing er ook delfts blauw. Voor dat we iets besteld hebben, wordt er een tortilla de patatas op onze tafel neergezet plus een fles wijn, water en bronwater. Daarna wordt de bestelling opgenomen. Het wordt Gaspacho, iets van het huis - ik denk lam, en daarna flan. Heerlijk. We willen graag koffie na. Dat kan, maar dan moeten we in de bar zijn. Ook daar is het erg gezellig, zodat we er nog maar een versterkertje naast zetten. Op het plein is het inmiddels gezellig druk. De Spanjaarden flaneren en de kinderen spelen op het fraai verlichte plein. Moeilijk om afscheid te nemen. Maar morgen wacht ons weer een nieuwe belevenis.

Terug naar index